“และเจ้าอีกคน กิจการที่ข้าสั่งไว้ก็ต้องทำให้เรียบร้อย อย่าให้ข้าต้องกล่าวซ้ำเป็นครั้งที่สอง”
ได้ยินดังนั้น ลั่วฉางเหอจึงพยักหน้าเป็นชั้นอย่างหนักแน่น
เซียวหลิงหันหน้ากลับมา
“เมื่อสำรวจกลุ่มพระราชวังที่นี่เสร็จแล้ว อย่าไปยังสถานที่อื่นของสำนักเทียนจีอีก พวกเรามุ่งตรงไปยังแท่นเทียนจีเลย”
“ไปตรงสู่แท่นเทียนจีเลยหรือ?”
ลั่วฉางเหอขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ใช่ ไปที่แท่นเทียนจีโดยตรงเลย ของวิเศษชิ้นนั้นบนแท่นเทียนจีต่างหากที่สำคัญที่สุด”
เซียวหลิงกล่าวด้วยความจริงจัง
ได้ยินเช่นนั้น ลั่วฉางเหอก็ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าตามไปด้วย
“ได้เลย งั้นเวลานั้นพวกเราไปบนเวทีกัน หวังว่าที่นั่นจะมอบความประหลาดใจให้พวกเราบ้าง”
พูดพลางนั้น มุมปากของลั่วฉางเหอก็เลื่อนรอยยิ้มแปลกประหลาดขึ้นมา ราวกับกำลังรอคอยบางสิ่งบางอย่างอยู่
สีหน้าของลั่วฉางเหอนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวอยู่แล้ว หากแต่เซียวหลิงเพิกเฉยต่อลั่วฉางเหอมาตลอด ดังนั้นแม้ลั่วฉางเหอจะแสดงรอยยิ้มอันแปลกประหลาดบนใบหน้า เซียวหลิงก็มิได้ใส่ใจ
นางหันหน้าไปทันที ถล่มถ่างไพร่พลให้รีบมุ่งหน้าสู่หอหลอมยาโดยพลัน
ในความเห็นของนาง ต้องรีบไปถึงหอหลอมยาให้เร็วที่สุดเพื่อเอายาอมฤทธิ์มาไว้ในมือจึงจะได้
ขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่งหยางฟานกำลังพิจารณาลั่วฉางเหออยู่ ครู่หนึ่งผ่านไปในใจเขาก็เกิดความคิดขึ้นว่า ลั่วฉางเหอคนนี้ดูเหมือนจะมีแผนการอื่นซ่อนอยู่อีก เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนผู้นี้ต้องการจะทำอะไร
หยางฟานยิ่งรู้สึกอยากรู้อยากเห็นในกล่องหยกอัศจรรย์นั้นมากขึ้น เขาเดินไปข้างหน้าไปด้วยก็เงี่ยงหูเฝ้าสังเกตลั่วฉางเหอไปด้วย
และแล่นออกมาแล้วจริง ๆ ไม่นานนัก ลั่วฉางเหอก็ใช้ผ้าคลุมใบใหญ่บังสายตาจากทิศทางอื่นเอาไว้ทั้งหมด คงเว้นแต่เพียงด้านของหยางฟานที่ไม่ได้บังอะไรเลย