ได้ยินดังนั้น ชายผู้นั้นรีบพยักหน้าหงึก
“เรื่องแค่นี้สบายอยู่”
แล้วเขาก็คุ้ยถุงมนต์เก็บของของตนอยู่ครึ่งครู่ ก่อนหยิบแผ่นหยกบรรจุวิชาออกมาหนึ่งแผ่น
“นี่แหละ ข้างในมีรายละเอียดของเป่ยหยวน ที่ตั้งของแต่ละเผ่า ทั้งที่ประทับของฮ่องเต้และตำแหน่งของสำนักใหญ่ทุกแห่งก็ปักหมุดไว้หมด ท่านผู้เป็นแขกดูปราดเดียวก็รู้เรื่องทั้งหมด”
พูดจบ เขาก็มองหยางฟานด้วยรอยยิ้ม
หยางฟานแปลกใจเล็กน้อย
“ไหนบอกข้าดูสิ เจ้าจะขายข่าวกรองแบบนี้ให้ข้าง่ายดายเช่นนี้เรอะ”
ได้ยินเช่นนั้น ชายผู้นั้นยิ้ม
“แขกผู้เป็นท่านพูดเล่นแล้ว ข่าวเหล่านี้ไม่ได้เป็นความลับอะไรเลย”
“หากลงไปข้างล่างแล้ว ท่านใช้เวลาสืบหาสักระยะก็ย่อมรู้ได้ทั้งสิ้น”
“สำหรับข้าแล้ว ได้แลกเป็นหินวิญญาณสักหน่อยก็เพียงพอแล้ว”
ชายผู้นี้ไม่โลภอะไรเลย ยิ้มแย้มกล่าวกับหยางฟาน
เรื่องนี้ทำให้หยางฟานประทับใจเขาขึ้นมากทีเดียว เขาพยักหน้าเบา ๆ แล้วรับแผ่นหยกบรรจุวิชามาถือไว้
จากนั้นเขาก็จดแผ่นหยกเข้าที่หน้าผาก ทันใดนั้นก็เริ่มอ่านเนื้อหาข้างใน
ชั่วครู่ต่อมา หยางฟานก็เข้าใจการจัดวางของเต็นท์ทั้งหลายที่นี่แล้ว
พอเห็นที่ตั้งของแต่ละเผ่าชัดเจน หยางฟานก็โล่งใจขึ้นบ้าง
แม้ที่นี่จะไม่ใช่เผ่าว่อหลาน แต่ก็ไม่ได้อยู่ห่างจากเผ่าว่อหลานสักเท่าไร
เผ่าว่อหลานและเผ่าเล็กกลางราวสิบกว่าเผ่ารอบข้าง ล้วนอยู่ใต้การปกครองของกระโจมหมาป่าขาวทั้งสิ้น
กระโจมหมาป่าขาวและเต็นท์หมาป่าเขียวก็ทั้งหมดอยู่ใต้อำนาจของเซียนอ๋องขวา
เห็นถึงตรงนี้ หยางฟานก็ขมวดคิ้วขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว มีความกังวลบางอย่าง
สถานะของเผ่าว่อหลานไม่สูงนัก อยากเข้าสังกัดวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนก็คงวุ่นวายไม่น้อย