หยางฟานย่อมเข้าใจความหมายของสาวใช้ผู้นี้ดี สาวใช้เหล่านี้ไม่มีพลังบำเพ็ญ ช่างเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา
สำหรับพวกนางแล้ว หากสามารถเอาอกเอาใจผู้บำเพ็ญผู้หนึ่งได้ ให้ท่านนั้นพานางจากไป ต่อไปก็เท่ากับลุกขึ้นยืนได้แล้ว
แต่หยางฟานไม่มีความสนใจในเรื่องเหล่านี้
เมื่อสาวใช้พาเขามาถึงหน้าประตูห้อง หยางฟานปฏิเสธคำขอที่จะพักอยู่รับใช้อย่างตรงไปตรงมา
ท่ามกลางสายตาอาดูรของสาวใช้ หยางฟานไม่แม้แต่จะเหลือบมอง แล้วปิดประตูห้องลงทันที
เมื่อถึงจุดนี้หยางฟานจึงได้โล่งอกเป็นครั้งแรก เอาล่ะ บัดนี้ก็เพียงรอเรือเมฆออกเดินทางเท่านั้น
ตอนนี้หยางฟานจึงมีเวลาสำรวจห้อง ไม่เสียที่ที่เป็นห้องชั้นเอก ข้างในจัดวางอย่างประณีตงดงาม
ที่สำคัญกว่านั้น กลางห้องยังมีมหาพลังรวมวิญญาณอีกด้วย
มหาพลังนี้สามารถดึงพลังวิญญาณรอบ ๆ เข้ามา ทำให้ผู้บำเพ็ญที่ฝึกในห้องนี้รวดเร็วขึ้นไม่น้อย
หยางฟานมองรอบห้องหนึ่งจึงยิ้ม เรือเมฆลำนี้เร็วกว่าที่เขาบินเองแน่นอน
แต่แม้กระนั้น จากที่นี้ไปยังแดนเป่ยหยวนก็ยังต้องใช้เวลาหลายเดือน
เมื่อเวลายังมีมากพอ ก็ถือโอกาสนี้เพิ่มพูนพลังบำเพ็ญขึ้นบ้างเถิด
คิดได้เช่นนั้น หยางฟานวางผนึกลงรอบห้อง จากนั้นจึงปล่อยโจวเผิงออกมา
"ช่วงนี้เจ้าคอยเฝ้าดูแทนข้า หากมีเหตุการณ์ใดให้ออกไปรับมือทันที จงจำไว้ ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่อย่ามารบกวนข้า"
จัดการโจวเผิงเรียบร้อยแล้ว หยางฟานยังให้โจวเผิงแปลงร่างเป็นรูปโฉมของตนอีกด้วย
"รับทราบ ท่านนายท่านโปรดวางใจ ตราบที่ข้ายังอยู่ พวกมันไม่มีวันรบกวนการบำเพ็ญของท่านนายท่านได้"