จากนั้นเขาก็ชี้ไปทางนั้นอีก
“พูดแล้วพูดอีก สถานที่แห่งนี้ผ่านมาหลายสิบปีมีผู้บำเพ็ญเข้ามาแล้วเท่าไรต่อเท่าไร เจ้าไม่เห็นหรือ? ผนึกรอบ ๆ แถวนี้สลายไปหมดแล้ว”
“ชัดเจนว่าเมื่อก่อนผนึกนี้ถูกผู้แข็งแกร่งบังคับฝ่าเข้ามา ของวิเศษข้างในสิบมีเก้าถูกพวกผู้แข็งแกร่งนั้นหอบเอาไปหมดแล้วกระมัง”
“เฮ้ย เดี๋ยวนี้เรายังคิดอยู่เลยว่าจะได้เหล็กวิเศษสักหนึ่งสองชิ้น ปรากฏว่าไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง”
ได้ยินดังนั้น เซียวหลิงโกรธจนขัดฟันครืด
เช่นนี้แล้วพวกนางที่ลำบากยุ่งยากมาตั้งมาก ก็หมายความว่ายาอมฤทธิ์ไม่ได้ ของวิเศษก็ไม่ได้สินะ?
คิดได้เช่นนั้น เซียวหลิงก็อดทนไม่ไหวอีกต่อไป พุ่งเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว
เห็นเช่นนั้น ลั่วฉางเหอคว้าไหล่ของนางไว้ทันที
“ยังจะเข้าไปทำไม? ข้างในไม่เหลืออะไรแล้ว”
“เราไม่เชื่อ เราต้องเห็นด้วยตาตัวเองก่อน”
เซียวหลิงโกรธเคืองถึงที่สุด บินเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว
แต่พอบินเข้าไปในตึกสูงนี้ นางก็เห็นว่าข้างในทั้งตึกแตกซอนซับซ้อน ห้องลับที่ซ่อนของวิเศษทั้งหมดถูกเปิดออกหมด ข้างในว่างเปล่าไม่เหลือสิ่งใด
เห็นเช่นนั้น เซียวหลิงโกรธจัด ชกหมัดลงข้าง ๆ อย่างเมือด
นางใช่อะไร ก็ผู้บำเพ็ญสำเร็จแก่นทอง หมัดนี้ทำให้ประตูเหล็กของห้องลับข้าง ๆ บิดเบี้ยว
แต่เพียงชั่วครู่ประตูเหล็กนั้นกลับคืนสภาพเดิมได้เอง
“โอ้? แท้จริงเป็นเหล็กดำทะเลเหนือ”