จำใจสูญเสียมาเนิ่นนาน พูดได้ว่าเป็นสิ่งที่ภรรยาเคยกล่าวไว้ก่อนหน้า ว่านางมีพี่ชายไปบำเพ็ญเซียน เขาครั้งนั้นคิดว่าเป็นเพียงเรื่องเล่นแท้ ๆ ไม่คิดว่าจะเป็นความจริง
เห็นเขาตกใจจนร่างสั่นสะท้าน หยางฟานโบกมือแล้วยิ้ม
“เจ้าไม่ต้องตื่นตระหนก ข้าบำเพ็ญเต๋าจนบรรลุผล กลับมาเยี่ยมเจ้าทั้งสองก็เท่านั้น”
พูดจบหยางฟานร่ายมือขึ้น ขวดเคลือบสองใบลอยออกมา
“ที่นี่มียาอมฤทธิ์สองขวด ขวดหนึ่งรักษาโรคภัยไข้เจ็บได้ทั้งปวง อีกขวดช่วยยืดอายุขัย เจ้ากับหลิงเอ๋อร์แบ่งกันรับประทานเถิด”
“ข้าขอเตือนเจ้าไว้ ยาอมฤทธิ์มีจำกัด นอกจากเจ้ากับหลิงเอ๋อร์แล้ว อย่าให้ผู้อื่นใช้ง่าย ๆ และอย่าปล่อยให้คนนอกรู้ว่าสิ่งนี้มีอยู่ มิฉะนั้นจะเป็นเหตุให้ถึงแก่บาปเลือด”
น้องเขยฟังแล้วพยักหน้ารัว
“ครับ ข้าเข้าใจแล้ว”
หยางฟานร่ายมืออีกครั้ง กองทองคำเงินอัญมณีลอยออกมาเป็นหลาย
“วันแต่งงานของพวกเจ้า ข้าไม่ได้อยู่ด้วย สิ่งเหล่านี้ถือว่าเป็นของขวัญที่ข้าให้ทั้งสอง”
“ต่อจากนี้สามีภรรยาต้องใจคิดเหมือนกัน คอยประคับประคองกันและกัน ห้ามทรยศต่อหลิงเอ๋อร์เด็ดขาด”
น้องเขยฟังแล้วพยักหน้าเหมือนตำสาคู รับปากเสียงรัว
“ข้าเข้าใจแล้ว จะไม่ทำให้หลิงเอ๋อร์ผิดหวังแน่นอน”
หยางฟานเห็นชัดว่าถ้อยคำนี้เต็มใจจริง ใจจึงคลายกังวลลง ดูเหมือนน้องสาวเลือกคู่ครองได้คนเหมาะสม วางใจได้ ทำให้เขาสบายใจขึ้นมาก
หยางฟานยังกำชับข้อคิดอีกเล็กน้อย จนน้องเขยเกิดความเกรงกลัวเต็มหัวใจ จึงล่องหนจากความฝันของเขา