เมื่อกลับมาถึงเหมืองแร่ ฟ้ายังไม่ทันสาง หยางฟานกลับเข้าห้องของตน แล้วหยิบข้าวของของเฒ่าเต๋าออกมาก่อน
ไม่ว่าอย่างไร เขาก็จะไม่รีบร้อนไปสำนักเลือดสังหาร
เขาจะศึกษาดูให้ดีเสียก่อน ว่าจะหาวิธีแก้ตราประจักษ์เลือดมืดจากข้าวของที่เฒ่าเต๋าทิ้งไว้ได้หรือไม่
หากยังไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ เขาก็ไม่อยากไปสำนักเลือดสังหารอะไรนั่นเลย
เขาหยิบแผ่นหยกบรรจุวิชาชิ้นหนึ่งขึ้นมาแนบหน้าผาก เพื่อตรวจดูสิ่งที่อยู่ข้างใน
“วิชาบัญชาสัตว์!”
เนื้อหาในแผ่นหยกบรรจุวิชาชิ้นนี้ล้วนเกี่ยวกับวิชาบัญชาสัตว์
เห็นได้ชัดว่าเฒ่าเต๋าใช้วิชาบัญชาสัตว์ควบคุมพวกหนูเหล่านั้น
ดังนั้นเมื่อเฒ่าเต๋าถูกเล่นงาน พวกหนูจึงสูญเสียการควบคุมไป
“หากมีเวลา ค่อยลองศึกษาเอาไว้ก็ได้”
หยางฟานเก็บแผ่นหยกบรรจุวิชาชิ้นนี้ไว้
จากนั้นเขาก็เริ่มตรวจดูแผ่นหยกบรรจุวิชาชิ้นอื่น ๆ
“คัมภีร์กู่!”
เพียงเปิดแผ่นหยกบรรจุวิชาดูแวบเดียว สีหน้าของหยางฟานก็เปลี่ยนไปทันที
เพราะภายในแผ่นหยกบรรจุวิชานี้มีวิธีหลอมและจำแนกหนอนกู่อยู่
“ไม่น่าแปลกใจที่เฒ่าเต๋าผู้นี้เชี่ยวชาญการหลอมกู่ถึงเพียงนี้ ที่แท้ก็ได้มาจากที่นี่”
หยางฟานพลิกอ่านคัมภีร์กู่อย่างละเอียด
เขาอยากรู้มากว่า ตอนนั้นเฒ่าเต๋าวางหนอนกู่อะไรไว้ในร่างของตน
“หนอนกู่กัดกินหัวใจ เมื่อหนอนกู่ฟักตัวแล้วจะไม่มียาใดแก้ได้ สามารถหลอมยาอมฤทธิ์เพื่อยืดเวลาฟักตัวของหนอนกู่ได้เท่านั้น...”
เมื่อเห็นคำบรรยายในคัมภีร์กู่ ใบหน้าของหยางฟานก็พลันเขียวคล้ำ
“เฒ่าชั่วผู้นี้คิดร้ายกับข้าจริง ๆ!”
หยางฟานกำหมัดแน่น
เห็นได้ชัดว่าเฒ่าเต๋าไม่เคยคิดจะปล่อยให้หยางฟานมีชีวิตรอดมาตั้งแต่แรก