สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามา พยักหน้าเป็นเชิงเชิญชวนต่อหยางฟานและคณะ
หยางฟานหันกลับไปมองเหล่าผู้ติดตามที่ยังตาค้างกันเป็นแถว แล้วสั่งการทันที
“ได้แล้ว ทุกคนตามมาเลย เราไปที่วังขององค์หญิงกันก่อน รีบไปเก็บจัดการให้เรียบร้อย อย่าให้บานปลายเสียการใหญ่”
เมื่อองค์หญิงไม่อยู่ หยางฟานจึงได้โอกาสใช้อำนาจสั่งการเหล่าผู้ติดตามเสียเลย ทำให้เขาเดินเรื่องในวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนได้สะดวกยิ่งขึ้นในภายหลัง
ทันใดนั้นทุกคนก็ตามหยางฟานไปอย่างเชื่อฟังอย่างที่สุด
ครานี้พวกเขาไร้หลักยึดใจ เมื่อหยางฟานเอ่ยว่าอย่างนั้น จึงไม่มีใครขัดข้อง ต่างพากันเดินติดข้างเขาไป
สุดท้ายหยางฟานชี้มือจ้ำประกบ พาเหล่าคนนี้เดินตามสาวใช้ไปด้านข้าง
เหล่าหนุ่มสาวที่มองเห็นเหตุการณ์นี้ส่ายหน้าแล้วบังคับกระบี่บินจากไปทันที
เมื่อพาคนเข้ามาแล้ว ต่อจากนี้ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวกับพวกเขาอีก
อีกด้านหนึ่ง หยางฟานเดินตามสาวใช้ไปด้านไกล
ครั้นทั้งหมดออกจากจตุรัสแล้ว เรือเมฆขนาดเล็กจากรอบ ๆ ก็ทยอยบินขึ้นมาทีละลำ
จากนั้นสาวใช้ขึ้นไปบนเรือเมฆลำหนึ่ง พาทุกคนบินตรงไปข้างหน้า
มองดูขุนเขารอบด้าน หยางฟานไม่อาจระงับความอัศจรรย์ใจได้
“ข้าเคยคิดว่ามีแต่ตัววังที่ลอยอยู่กลางท้องฟ้า ไม่คิดว่าบนวังจะมีถ้ำฟ้าแดนวิเศษซ่อนอยู่ แม้แต่ขุนเขาและแม่น้ำยังมีเต็มไปหมด”
ได้ยินดังนั้น หญิงสาวพยักหน้าอย่างชื่นชมในความภาคภูมิใจ
“อันนี้ย่อมเป็นเช่นนั้น เมื่อครั้งบรรพบุรุษผู้สร้างวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนของเราก่อตั้งสำนัก ท่านได้เคลื่อนขุนเขาวิเศษและแม่น้ำทั้งสายเข้ามาไว้ในวังนี้หลายลูกเลียว”