ลั่วฉางเหอพลันดีใจยิ่ง
“ดีนัก”
นางหันหน้าไปมองด้านหลัง
“ภรรยาเจ้า ลองนับเวลาดูสิ อีกราวหนึ่งเดือนกว่า คงถึงวันที่สำนักเทียนจีเปิดประตูพอดี”
“เมื่อเจ้าหนูนี่สำเร็จแก่นทองแล้ว คราวนี้บางทีพวกเราอาจได้กำไรมหาศาล”
หยางฟานอึ้งงัน ก่อนจะเห็นเซียวหลิงพาเซียวไป่ฮวากับชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านหลัง
ชายแปลกหน้านั้นหน้าตาดีงาม แม้จะเสียเปรียบหยางฟานเล็กน้อย แต่ก็นับเป็นชายงามชั้นเลิศคนหนึ่ง
เมื่อมองเห็นใบหน้าหยางฟานชัดเจน ดวงตาของเขาวาบด้วยริษยา ก่อนจะเหลือบมองเซียวไป่ฮวา แล้วก็แววขึ้นด้วยความละโมบ
หยางฟานก้มหัวคำนับเซียวหลิงและเซียวไป่ฮวา
“ข้ารับใช้กราบทูลพบวังหลวง และประมุขรุ่นน้อง”
ใบหน้าเซียวหลิงแดงระเรื่อ นางตั้งท่าเย็นชาไว้ตั้งใจ แล้วโบกมือไปเสียเฉย ๆ
หยางฟานมองท่าทีของนาง แทบไม่อาจจินตนาการถึงอีกด้านที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง ใบหน้าจึงลอยขึ้นด้วยความแปลกประหลาดเล็กน้อย
เขาแอบเหลือบมองไปด้วยหางตา ไม่คิดว่าเซียวหลิงก็กำลังแอบมองเขาอยู่เช่นกัน
ชั่วขณะที่สายตาทั้งสองประสานกัน ต่างฝ่ายต่างรีบเบี่ยงสายตาด้วยความตกใจ
หยางฟานไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง แล้วประนมมือต่อลั่วฉางเหอ
“อาจารย์วางใจเถิด ศิษย์หากสำเร็จแก่นทองได้แล้ว ย่อมรับใช้อาจารย์อย่างสุดจิตสุดใจเป็นแน่”
ลั่วฉางเหอพยักหน้าอย่างพอใจ
แต่เซียวหลิงข้าง ๆ กลับเดินเข้ามา
“ช่วงนี้เจ้าจงมั่นใจในการบำเพ็ญต่อไป เมื่อสำนักเทียนจีเปิดประตู พวกเราจะรีบพาเจ้ามุ่งหน้าสู่สำนักเทียนจีทันที”