“มีอะไรต้องเตรียมตั้งมากมายหากไม่ออกเดินทางเดี๋ยวนี้ ข้างทางเจ้าต้องใช้สิ่งใดที่นี่เรามีครบทั้งสิ้น เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้หรอก”
หยางฟานยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่เซียวหลิงก็พยักหน้าตามไปด้วย
“ก็จริง สิ่งที่ควรเตรียมที่นี่เรามีครบทั้งหมดแล้ว เจ้าจึงไม่มีอะไรต้องเตรียม รีบตามมาเถอะ”
นางโบกมือให้หยางฟานตามให้ใกล้ ๆ
หยางฟานได้แต่เชื่อฟังเดินตามหลังเบื้องหลายคนออกไป
นอกห้องลับมีผู้คนไม่น้อยเฝ้าระวังอยู่ที่นั่น แลดูทราบดีว่าเตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว
หากหยางฟานกล้าพอที่จะพุ่งออกไปข้างนอก พวกเขาจะลงมือทันทีในพริบตาแรก
ทว่าเมื่อเห็นหยางฟานเชื่อฟังนิ่งเช่นนี้ พวกเขาก็เลิกลบความคิดเช่นนั้นเสีย
เซียวหลิงโบกมือไปทางข้าง ๆ
“สิ่งของที่ต้องเตรียม เจ้าทั้งหลายเตรียมพร้อมแล้วใช่หรือไม่?”
คนอื่นๆ พยักหน้า
“ใช่ สิ่งของที่ควรเตรียมก็เตรียมพร้อมแล้ว จะไม่พลาดเรื่องสำคัญเป็นแน่”
เซียวหลิงพยักหน้าเบา ๆ
“เช่นนั้นก็ดี ตราบใดที่ไม่ทำให้งานใหญ่ล่าช้า เมื่อกลับมาแล้วจะพร้อมรางวัลอย่างหนักหน่วง”
องครรักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูต่างดีใจเป็นอย่างยิ่ง พากันถวายบังคมลาขอบคุณพระคุณ
เซียวหลิงโบกมือ แล้วพาหมู่คนเดินออกไปต่อ
ถึงตอนนี้ ฐานะของแต่ละคนก็ปรากฏชัดเจนเสียแล้ว
ลั่วฉางเหอที่เดิมทีเดินเคียงข้างเซียวหลิงตั้งแต่แรก บัดนี้ค่อย ๆ ถอยลงมาอยู่ท้ายสุดโดยไม่ให้ใครสังเกต มีเพียงหยางฟานเท่านั้นที่เดินตามหลังเขา
ฝ่ายเซียวไป่ฮวาและเซียวหลิงเดินนำหน้ามากที่สุด กระทั่งกานลู่ยังเดินอยู่หน้าลั่วฉางเหออีก
มองเห็นฉากเช่นนี้ หยางฟานก็อดส่ายหัวรัว ๆ ไม่ได้ พลางถอนใจอ่อนล้าในใจ การเป็นลูกเขยเข้าตระกูลนั้นทำจริง ๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย