“ขอบพระคุณท่านเซียนหญิง”
หยางฟานก้มกราบนบังคับต่อนางฟ้าร้อยดอกอย่างเคารพนอบน้อม
นางฟ้าร้อยดอกพยักหน้าเบา ๆ แล้วเบือนสายตาไปมองเฉินเค่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
นางเงยมือขึ้นหนึ่งครั้ง หีบหยกใบหนึ่งก็ร่อนออกไป
“ข้างในมีสิ่งที่ท่านใฝ่ใจอยู่ ข้าเชื่อว่าเพียงแค่ขวางเข้าไปดูสักครั้ง ท่านย่อมเข้าใจเอง”
เฉินเค่อเปิดหีบออกดู แล้วดวงตาทั้งคู่ก็ลุกโชนด้วยราคะอักโข
เขาเก็บหีบหยกไว้ทันที แล้วคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น กราบต่อนางฟ้าร้อยดอก
“ขอบพระคุณท่านเซียนหญิง เมื่อได้สิ่งนี้มาแล้ว ข้าจงใจรับใช้ท่านเซียนหญิงอย่างแน่นอน”
นางฟ้าร้อยดอกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง นางจ้องมองหยางฟานและเฉินเค่ออย่างลึกซึ้ง แล้วประนมมือให้ทั้งสอง
“ทั้งสองท่าน ต่อจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับท่านทั้งสองแล้ว ข้ายกทุกอย่างให้ท่านช่วยดูแล”
หยางฟานพยักหน้ารัว ๆ
“ท่านเซียนหญิงวางใจเถิด ข้าทั้งสองจะช่วยเหลือท่านอย่างแน่นอน”
เมื่อทุกอย่างเป็นระเบียบแล้ว หยางฟานกำลังจะลุกขึ้นกราบลา
ไม่คิดว่าตอนนั้นเอง นางฟ้าร้อยดอกกลับก้าวออกมาจากเปียม่าน
นางเดินมายืนตรงหน้าเฉินเค่อและหยางฟาน แล้วค่อย ๆ ยืดมือออกไปหยิกคางหยางฟาน
นางเป่าลมหายใจหอมหวานออกมาใส่หยางฟาน
กลิ่นหอมฟุ้งนั้นทำให้หยางฟานรู้สึกว่าใจกลางอกเกิดอารมณ์ใคร่จะปลุกขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
แต่หยางฟานเข้าใจดีว่า สิ่งนี้หรือจะมีผลยาเร่งอารมณ์อะไรสักอย่างปนอยู่เต็มสิบทั้งเก้า
หยางฟานรีบถอยหลังหนึ่งก้าว กราบนบังคับอย่างเคารพ
“เช่นนั้น ข้าขอกราบลา”
เมื่อเห็นหยางฟานจะกลับ นางฟ้าร้อยดอกก็ตกตะลึงขึ้นมาทันที