หยางฟานสองมือไพล่หลัง จ้องมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายผู้นี้ก็เงียบงันไป ท่าทางจะรู้สึกตัวเป็นปกติเสียทีจริง ๆ
เห็นดังนั้น หยางฟานจึงปรบมือเบา ๆ อย่างพอใจ
"ดีมาก เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาได้แล้ว ก็ถึงเวลาคุยเรื่องสำคัญ"
"พวกเจ้าสองคน ตอนนี้ข้าให้ทางเลือกสองทาง เลือกเอาเถิด"
"ทางเลือกแรกคือถูกข้าแขวนไว้บนประตูสำนักนี้ ก็ไม่ต้องแขวนนานนัก แขวนสี่ แปดชั่วยามก็พอ เข้าใจหรือไม่"
"สี่ แปดชั่วยามก็คือสองวัน"
พูดจบ หยางฟานก็จ้องทั้งสองอย่างเยือกเย็น
ทั้งสองมองหน้ากันครู่หนึ่ง แล้วกัดฟันแน่น
"แล้วทางเลือกที่สองล่ะ"
"ทางเลือกที่สองก็คือซ่อมประตูสำนักนี้ให้ข้า"
"ถ้าซ่อมได้เร็วและดีพอ ยิ่งซ่อมเสร็จเร็ว ข้าก็ยิ่งปล่อยเจ้าไปเร็ว"
หยางฟานกล่าวพลางมองทั้งสองอย่างสุขุม
"อะไรนะ"
"ให้ข้าช่วยเจ้าซ่อมประตูสำนักงั้นรึ"
"เป็นไปได้อย่างไร! พวกข้าก็คือผู้บำเพ็ญโดยแท้"
คำยังไม่ทันจบ หยางฟานก็เหวี่ยงขาเตะชายผู้พูดล้มลงกับพื้นอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง
"พูดเสียเวลาเท่าไร ให้ซ่อมก็ต้องซ่อม ไม่ยอมก็ไปถูกแขวนขึ้นนั่นซะ เลือกเอาสักอย่าง"
"ถ้าไม่เชื่อ ข้ามีวิธีจัดการพวกเจ้าอยู่เพียบ"
กล่าวแล้วหยางฟานก็ส่ายหัวอย่างเย็นชา
"อย่าคิดว่าข้าอยู่แค่ช่วงหลอมพลังชั้นหนึ่งจะไม่มีทางควบคุมพวกเจ้าได้"
"พวกเจ้าจงเข้าใจเสียใหม่ ตอนนี้แม้แต่พลังวิญญาณนิดหน่อยเจ้าก็ระดมไม่ได้แล้ว ไม่ต่างอะไรจากคนพิการ"
กล่าวพลางหยางฟานก็เขย่ากระดิ่งควบคุมร่างผีในมืออย่างมั่นใจ