“ยิ่งกว่านั้น หากนางต้องการทำร้ายท่านท่านขันที ตอนนี้นางก็ลงมือได้แล้ว”
“ไม่มีเหตุผลที่จะเนิ่นช้าอยู่นานเช่นนี้”
หยางฟานไตร่ตรองอยู่ครู่ใหญ่ จึงพยักหน้าลง
“เจ้าพูดถูกแล้ว ข้อเสนอของเซียนร้อยดอกมิใช่สิ่งที่หลอกล่อได้ง่ายนัก”
“และก็ฟังดูสมเหตุสมผลด้วย”
“หากได้เซียนร้อยดอกช่วยเหลือ การที่ข้าจะได้เม็ดยาแก่นทองมาก็ง่ายขึ้นมากมาย”
“ต่อไปการหาทางฝ่าฟันขั้นสำเร็จแก่นทองก็เป็นเรื่องง่ายดายปานฉัตรเดือน”
หยางฟานสูดลมหายใจลึก แล้วลดเสียงลง
“ว่าแต่ นอกจากข้อเสนอของเซียนร้อยดอกแล้ว”
“เจ้าว่าไงล่ะ คนเมื่อครู่นั้น จินปู้ฟาน มีปัญหาหรือไม่”
โจวเผิงพยักหน้าหนัก
“คนนี้ย่อมมีปัญหาแน่นอน”
“โอ๋ เหตุใดจึงว่าเช่นนั้น”
หยางฟานหันไปมองโจวเผิงด้วยความสนใจ
แม้ตัวเขาเองก็รู้สึกว่าจินปู้ฟานมีปัญหา แต่เขาอยากฟังความเห็นของโจวเผิง
โจวเผิงรีบกล่าวขึ้นทันที
“ประการแรก คนนี้แม้จะเชิญชวนท่านขันทีอย่างอบอุ่นก็จริง”
“แต่ข้ามองเห็นว่าในแววตาของเขาไม่มีรอยยิ้มเลย”
“ตรงกันข้าม เขากลับเต็มไปด้วยความระแวงต่อท่านขันที”
“ถูกต้อง แล้วยังมีอะไรอีก”
หยางฟานถามต่อ
“ประการที่สองคือการกระทำก่อนหน้าของคนนี้”
“เมื่อเห็นท่านขันที เขาแอบใช้ญาณส่องตรวจท่านขันทีมาแล้ว”
“แม้ท่านขันทีจะไม่เปิดโปงต่อหน้า แต่เรื่องนี้ก็เป็นความจริงอยู่ดี”
“ต่างคนต่างเป็นผู้บำเพ็ญ เหตุใดเขาจึงต้องส่องตรวจท่านขันที”
“การใช้ญาณส่องตรวจกันระหว่างผู้บำเพ็ญนั้นเป็นเรื่องไร้มารยาทอย่างยิ่ง”