หยางฟานรับสุราชั้นเลิศที่จินปู้ฟานเทให้มาถือไว้ กวาดสายตามองผ่าน ๆ แล้วเกิดลังเลขึ้นมา
เขาย่อมไม่อยากดื่มลงไป เพราะไม่อาจแน่ใจว่าสุรานี้มีปัญหาหรือไม่
แต่เมื่อเหลือบเห็นแววตาอ้อนวอนเป็นมิตรของอีกฝ่าย คิ้วหยางฟานขมวดเล็กน้อย
เขาเพิ่งมาถึงที่นี่ แม้คนเหล่านี้จะตั้งใจต่อสู้กับเขาก็คงไม่ลงมือเสียเมื่อครู่นี้
มิฉะนั้นก็เท่ากับทำให้นางฟ้าร้อยดอกขุ่นเคืองอย่างรุนแรง
หยางฟานเชยชูแก้วสุราขึ้นอย่างไร้ร่องรอย แล้วเทลงคอในคราวเดียว
สุราแท้จริงชุ่มชื่นกว่าที่เขาคิด เมื่อดื่มลงไปพลังวิญญาณก็ทะยานตรงขึ้นสู่จิตสำนึก
แม้จะไม่อาจเทียบสุราชั้นดีที่ฉีเพ่ยหลานจัดเตรียมไว้ แต่ก็ถือว่าเลิศรสพอควร
"สุราเลิศรสจริง ดูท่าเจ้าจินคงเป็นผู้รักในสุราเช่นกัน"
จินปู้ฟานเปล่งเสียงดีใจยิ่ง ความรู้สึกที่เคยไม่เป็นมิตรต่อหยางฟานก็จางลงมาก
"ใช่แล้วใช่ สุรานี้เจ้าเสียเงินก้อนโตซื้อมาจากหุบเขาสุราใกล้ ๆ แห่งนี้"
"สุราในหุบเขานั้นมีค่าถึงหมื่นทอง จะได้ตุ่นเท่านี้มาย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย"
จากนั้นเขาก็เริ่มโอ้อวดว่าสุราของตนวิเศษเพียงใด
สุราของเขาแม้จะดี แต่หากเทียบกับสุราของฉีเพ่ยหลานก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว
ทว่าหยางฟานย่อมไม่ทำเรื่องที่พรากความรื่นรมย์ของผู้อื่นหรอก
เขายิ้มฟังอีกฝ่ายเอ่ย ครางรับบ้างสองสามคำ ชมเชยบ้างเป็นครั้งคราว
จินปู้ฟานเห็นเขาสนใจใฝ่ใจนักจึงพึงพอใจยิ่ง แล้วเทสุราเพิ่มให้อีกหลายแก้ว