จากนั้นเขาก็หันไปมองโจวเผิงด้วยสายตาเปี่ยมหวัง
โจวเผิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“ดูเหมือนเจ้านายเคยหลอมยาอมฤทธิ์มาก่อน ทั้งการควบคุมเปลวเพลิงและอื่น ๆ ล้วนชำนาญเป็นทุนเดิม ข้าก็วางใจได้แล้ว”
หยางฟานพยักหน้า
“ถูกต้อง ข้ามีความชำนาญในการควบคุมเปลวเพลิงเป็นอย่างดี เจ้าเพียงบอกข้าวิธีหลอมเม็ดยา รวมถึงข้อควรระวังต่าง ๆ ข้าก็จะหลอมยาอมฤทธิ์ได้สำเร็จ”
หยางฟานกล่าวด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
โจวเผิงยิ้ม
“ดีเลย เมื่อเจ้านายมั่นใจเช่นนี้ ข้าก็วางใจได้”
จากนั้นโจวเผิงก็เล่าละเอียดว่าควรหลอมเม็ดยาสร้างฐานอย่างไร และข้อควรระวังในระหว่างการหลอม
เช่นนั้นแล้ว หยางฟานก็อดทนตามคำชี้แนะของโจวเผิง เริ่มหลอมเม็ดยาสร้างฐานทีละนิด
เพราะหยางฟานเคยหลอมยาอมฤทธิ์มาก่อน จึงค่อนข้างชำนาญ การหลอมครั้งนี้จึงแทบไม่มีปัญหาร้ายแรง
แต่เมื่อหลอมไปถึงขั้นสุดท้าย เพราะปัญหาน้ำยาสมุนไพรแยกตัวออกเล็กน้อย เม็ดยาจึงยังคงผิดพลาดบ้าง
หยางฟานจำต้องถือเม็ดยาสร้างฐานที่เกรียมดำขึ้นมาในมือด้วยความขัดเคืองใจ
“เจ้านาย เม็ดยานี้เสียเปล่าแล้ว ทิ้งเถิด แม้เก็บไว้ก็กลายเป็นเม็ดยาพิษ”
หยางฟานยังไม่ยอมแพ้ จึงจ้องมองเม็ดยาเสียนั้นอย่างละเอียด
คิดได้ครู่หนึ่ง หยางฟานก็เก็บเม็ดยาสร้างฐานที่มีพิษนี้ไว้เช่นเดิม
เห็นหยางฟานระมัดระวังเช่นนี้ โจวเผิงก็พยักหน้า
“ที่นี้แม้จะไร้ผู้คน แต่เพื่อความปลอดภัยก็ควรเก็บยาอมฤทธิ์เหล่านี้ให้มิดชิด”