หยางฟานในใจส่ายหัวไม่หยุด รู้สึกว่าพวกสำนักสายเลือดเหล่านี้มองอะไรสั้นจริง ๆ
คาดว่าอีกไม่นาน สำนักสำรวจสวรรค์คงจะลงมือจัดการเรื่องนี้
ถึงตอนนั้น แคว้นต้าเหลียงไม่เพียงต้องคายดินแดนของแคว้นต้าเซี่ยที่กลืนกินไปคืนทั้งหมด บางทีอาจต้องถูกตัดเนื้อออกไปอีกส่วนใหญ่ ๆ ด้วย
พวกผู้อาวุโสที่นำทัพ อาจต้องถูกลงโทษอย่างหนักหน่วง
คิดถึงตรงนี้ หยางฟานกลับเป็นสุขในใจ เพราะเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็จะมีโอกาสหนีออกไป
หยางฟานแอบหวังให้สำนักสำรวจสวรรค์ตรวจพบการเคลื่อนไหวทางนี้เร็ว ๆ
“อะไรล่ะ เจ้าก็มีความยินดีเหมือนกันหรือ?”
เห็นหยางฟานมุมปากเผยรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว เสวี่ยวั่งจึงพอใจเป็นอย่างมาก
หยางฟานในใจตึงตังขึ้นมาทันที เขายิ้มเพราะคิดว่าสำนักสำรวจสวรรค์อาจลงมือจัดการสำนักเลือดสังหาร ไม่คิดว่าเสวี่ยวั่งกลับเข้าใจไปคนละทาง
“ใช่แล้วพ่อมาร ผู้น้อยคิดถึงชัยชนะครั้งใหญ่ของสำนักแล้ว ใจมันดีใจจนห้ามไม่ได้ เลยทำสีหน้าหลุดออกมา”
“ดีมาก เจ้าเด็กนี่ศรัทธามั่นคงต่อสำนักยิ่งนัก สำนักย่อมไม่เลี้ยงเจ้าฟรี วางใจเถิด”
“รอให้แคว้นต้าเหลียงของพวกเราได้รับชัยชนะเด็ดขาด ข้าจะเสนอชื่อเจ้าไปทำงานสักอย่างทางฝั่งแคว้นต้าเซี่ย อนาคตได้แต่งเมียสักสิบคนแปดคนก็ยังได้”
หยางฟานรีบทำท่าทีปลื้มปีติ แล้วก้มกราบขอบคุณเสวี่ยวั่งไม่หยุด
เสวี่ยวั่งโบกมือ
“ได้แล้ว เจ้าไปได้แล้ว”
จากนั้นเสวี่ยวั่งก็ส่งเสียงฮึมเฮมร้องเพลงเบา ๆ อย่างภาคภูมิใจ