จุดประกายไฟโทสะของพวกเขาขึ้นมาอีกครั้ง
ทุกครั้งที่เขาลงมือย่อมระมัดระวังอย่างยิ่ง เพื่อไม่ให้ผู้อื่นสังเกตเห็น
ภายใต้การยุยงส่งเล่ห์เหลี่ยมของหยางฟาน ความเดือดดาลในการฆ่าฟันของเหล่าคนเหล่านี้ยิ่งลุกโชนมากขึ้นทุกที
จนกระทั่งท้ายที่สุด มีคนอีกไม่กี่คนที่ทานทนไม่ไหว ต้องสิ้นใจไป
ที่เหลือก็บาดเจ็บสาหัสร้างาน
ส่วนหยางฟานที่ซุ่มอยู่ข้าง ๆ นั้น ตั้งแต่ต้นจนจบไม่เคยเผชิญอันตรายใดเลย
เมื่อเห็นว่าคนที่เหลือกำลังจะฆ่ากันเลือดสาดถึงตาย
ทันใดนั้นมีคนสังเกตเห็นหยางฟานที่แอบซุ่มอยู่ข้าง ๆ จึงรู้สึกตัวขึ้นมาได้ทันที
"หยุดเถอะทุกคน หยุดเดี๋ยวนี้!" ชายผู้นั้นร้องตะโกนอย่างรีบร้อน
หยางฟานข้องใจชั่วครู่ แล้วเขาก็ตระหนักได้ว่าสถานการณ์ไม่เป็นระบบ จึงควักเครื่องรางวิเศษออกมาหนึ่งหน้าแล้วโยนใส่ชายผู้นั้นทันที
เวลาแบบนี้ จะยอมให้เขามาทำลายแผนการอันดีของตนได้อย่างไร
แต่ชายผู้นี้ก็ดูจะเป็นฝ่ายเด็ดขาดไม่แพ้กัน เขาพุ่งหลบไปข้าง ๆ ทันควัน
หลบเครื่องรางวิเศษโจมตีของหยางฟานได้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะโกนดังลั่นไปยังทุกคน
"ดูนั่นสิพวกเรา หนุ่มน้อยนั่นยังสบายดีอยู่แท้ ๆ เราต่อยอดกันต่อไม่ได้อีกแล้ว ยิ่งสู้ต่อไปก็เท่ากับเป็นประโยชน์ทั้งหมดให้มันคนเดียว"
ได้ยินดังนั้น หยางฟานก็ทำเสียงหึหึเย็น ๆ
"เจ้าพูดง่ายนักหรือไร พวกเจ้าต่อสู้กันเองจนเลือดสาด ตอนนี้กลับมาโทษข้าได้อย่างไร ความจริงมันไม่เป็นเช่นนั้นหรอก"
หยางฟานส่ายหน้าแล้วส่ายหน้าอีก ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ใยดี
ได้ยินคำเช่นนี้ เหล่าคนนั้นก็ทำเสียงหึหึเย็น ๆ ตามกัน