แต่สำหรับหยางฟานแล้ว ทั่วทั้งวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนนี้ สิ่งอื่นล้วนไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
ประเด็นสำคัญยังคงเป็นการหาทางทุกวิถีทางเพื่อได้มาซึ่งมรดกตกทอดที่เขาปรารถนานั่นเอง
แต่มรดกตกทอดเหล่านั้นก็เข้าใกล้ยากยิ่งจริง ๆ
เพื่อความปลอดภัย หยางฟานย่อมต้องหาทางยกสถานะของตนให้สูงขึ้นอีกสักหน่อย
เพราะเมื่อสถานะสูงขึ้นเท่านั้น การกระทำของเขาจึงจะสะดวกยิ่งขึ้น
คิดถึงตรงนี้ หยางฟานจึงตัดสินใจใช้คนเหล่านี้สร้างอำนาจขู่ขวัญ
ดังสำนวนที่ว่า หมัดหนึ่งที่เปิดทางได้ ย่อมกันหมัดร้อยได้
ต้องลงโทษพวกนี้ให้หนักหน่วง ให้พวกมันรู้ถึงความเจ็บปวด ต่อจากนั้นทุกอย่างจึงจะง่ายขึ้นอีกมาก
หยางฟานลงมือทันที
ชั่วขณะนั้นเอง หยางฟานหักหลังจับเข้าที่อกของชายคนนั้น
“ข้าจะพูดกับเจ้าอีกครั้งเดียว ตอนนี้ทางเลือกเดียวของเจ้าคือทำตามที่ข้าสั่ง”
“ห้ามเล่นกลอุบายใด ๆ ทั้งสิ้น”
“อย่ามาพูดเรื่องความเมตตาธรรมกับข้า”
“ต่อหน้าข้าไม่มีสิ่งที่ชื่อว่าเมตตาธรรม”
“จะเชื่อฟังข้าแล้วมีชีวิตอยู่ หรือไม่เชื่อฟังแล้วตายไป เลือกเอาเถิด”
หยางฟานกล่าวด้วยแก้มยุ้งคาบกรามฟัน
เมื่อเหลือบเห็นดวงตาดุร้ายดุจเทพปีศาจของหยางฟาน ชายผู้นั้นกลืนน้ำลายลงคอ
ครึ่งอึดใจต่อมา เขาจึงพยักหน้าอย่างทรมาน
“ได้ พวกข้ารับใช้จะทำตามท่านกงจื่อ”
“ก็ดีแล้ว เดินตามข้ามา”
ว่าแล้วหยางฟานก็กระชับเชือกเอ็นวัวที่พันหลังไว้แรงหนึ่ง
คนทั้งหลายจำต้องเดินตามหยางฟานกลับขึ้นสู่ยอดเขาซิงอย่างสุภาพเรียบร้อย