“เจ้าผู้นี้แซ่หยาง ผู้ชายฆ่าได้ แต่หมิ่นประมาทมิได้!”
“หากยังกล้ากดขี่ข้าอีก ระวังว่าข้าจะกับเจ้าตายกันทั้งเป็น”
“เจ้าแซ่หยาง เจ้ารีบปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้ เรื่องครั้งนี้ข้าจะถือว่าไม่มีอะไรก็ยังได้”
ได้ยินคำพูดของคนเหล่านี้ หยางฟานส่ายหัวอย่างเย็นชา
“พวกเจ้านี่แหละ ข้าไม่เกรงกลัวที่พวกเจ้าจะมาทวงถามความเป็นธรรมหรอก มีความคิดเห็นอย่างไรก็มาเถิด”
พูดจบ หยางฟานเหลือบมองพวกเขาอย่างยิ้มแฉ่ง แล้วเดินวนรอบชายสามคนนั้นหนึ่งรอบ
หยางฟานไม่สนใจผู้อื่น จากนั้นเดินไปยังด้านหน้าผนึก มองผ่านผนึกไปยังนอกฟงชิงซิง
ขณะนี้ภายนอกฟงชิงซิง ศิษย์แห่งยอดเขาหินเป็นจำนวนมากกำลังกล่าวหาด่าว่าหยางฟานกันมั่วไปหมด
“บอกให้คนแห่งฟงชิงซิงรีบปล่อยตัวคนของยอดเขาหินพวกเราซะ”
“ไม่ฉะนั้นระวังว่าวันนี้พวกเราจะเปิดเปลือกเต่าของเจ้าออกซะเลย”
คนกลุ่มใหญ่ตะโกนด่าว่ากันระงม
ต่อการด่าว่าทุบทำลายของคนเหล่านี้ หยางฟานมิหวั่นไหว
เขามองไปรอบ ๆ หนึ่งรอบ ก่อนอื่นเหลือบไปยังชายสามคนที่ถูกแขวนอยู่
“เอาล่ะ พวกเจ้าคิดชัดแล้วหรือยัง? จะยอมถูกแขวนต่อไป หรือจะช่วยตัวเองด้วยตนเอง?”
ได้ยินดังนั้น คนเหล่านี้ลังเลอยู่ครึ่งครู่ แต่ก็ยอมฝืนใจกล่าวขึ้น
“พวกเรายินดีไถ่ตัวเอง”
หยางฟานพยักหน้าเบา ๆ
“เช่นนั้นก็ดี คนละสองพันก้อนหินวิญญาณ เจ้าก็สามารถไปได้”
“อะไรนะ? สองพันก้อนหินวิญญาณ? เจ้าไม่ไปปล้นชาวบ้านเข้าเสียได้อย่างไร?”
คนเหล่านี้แสดงถึงความโกรธทันที พวกเขาเป็นเพียงศิษย์ช่วงหลอมพลัง ทรัพย์สินทั้งหมวลรวมกันก็มีเพียงไม่กี่ร้อยก้อน จะมาจากที่ใดได้สองพันก้อน?