เห็นดังนั้น หยางฟานจึงถอนสายตา คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองไปยังลิงขาวเบื้องหน้า
“แต้วโดยนั้น ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสมีสิ่งใดให้ข้าต้องทำบ้าง ผู้น้อยย่อมเพียรทำให้เต็มกำลัง”
หยางฟานก้มกราบต่อลิงขาวอย่างเคารพนอบน้อม
แม้ลิงขาวตรงหน้าจะมิใช่มนุษย์ แต่ตอนนี้จะไปแคร์อะไรมากมายได้อย่างไร
หยางฟานเข้าใจดี ณ ขณะนี้ การรักษาชีวิตตนเองไว้ต่างหากที่สำคัญที่สุด
ได้ยินดังนั้น ลิงขาวจึงยิ้ม
“เจ้าหนูไม่ต้องตื่นตระหนก ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้าหรอก”
ลิงขาวข้องแวะมองหยางฟานหนึ่งครั้ง แล้วกวัดมือปากเปล่า โต๊ะหินแผ่นหนึ่งบินมาจากแดนไกล ตกลงบนพื้นเบื้องหน้า
ทันใดนั้น เก้าอี้หินสองตัวก็บินตามมาพร้อมกัน
ลิงขาวนั่งลงบนเก้าอี้หินตัวหนึ่ง แล้วทำท่าทางเชิญ
“เจ้าหนูจงนั่ง ไม่ต้องพิธีการอันใด”
หยางฟานหัวเราะแห้ง แล้วเดินไปนั่งลงอย่างสุภาพ
ต่อมา ลิงขาวก็เหวี่ยงมือ
เพียงชั่วอึดใจ ไหเหล้าไรใบหนึ่งก็บินมาจากแดนไกล
“เจ้าหนูเดินทางมาไกลคือแขก ต่อให้ข้าเป็นผู้อาวุโส ก็ขอเติมเหล้าให้เจ้าสักเล็กน้อยแล้วกัน”
ว่าแล้ว ลิงขาวก็หยิบไหเหล้า คว้าแก้วแก้วใสสองใบ คะเนจะรินเหล้าให้หยางฟาน
เห็นดังนั้น หยางฟานจึงรีบรับไหเหล้าต่อมือ
“ไฉนเลยที่จะรบกวนให้ท่านผู้อาวุโสรินเหล้าให้ผู้น้อย ควรเป็นหน้าที่ของผู้น้อยที่จะรินเหล้าถวายท่านต่างหาก”
หยางฟานในขณะนี้เรียกปากอีกฝ่ายว่าท่านผู้อาวุโสโดยตรง มิได้มีถ้อยคำอื่นใดเพิ่มเติม
เห็นดังนั้น ลิงขาวจึงยิ้มบาง
“ได้ เมื่อเจ้าจะรินเหล้าให้ข้าเอง ข้าก็ขอดูซะหน่อย”