คลื่นความหนาวเย็นนี้ทรงพลังยิ่งนัก สามารถแช่แข็งเปลวเพลิงเหล่านั้นได้โดยตรง จากนั้นความหนาวเย็นก็ไหลบ่าขยายวงมายังซุนหวังไม่หยุดหย่อน
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าของซุนหวังเปลี่ยนไปทันที รีบถอยหลังลงไป
แม้แต่เขายังไม่กล้าเผชิญความหนาวเย็นของงูเหลือมยักษ์นี้ตัวต่อตัว
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ซุนหวังก็มองขึ้นไปยังหลงชิง
“หลงชิง เจ้าเป็นอะไรไป ทำไมถึงพลาดเอาตอนสำคัญ”
เมื่อได้ยินคำถามหวือหวาของซุนหวัง หลงชิงโกรธจัดจนยกมือของตนขึ้น
“มือข้าตอนนี้ปวดร้าวมาก ดูท่าคงมีคนลอบโจมตีข้า!”
หลงชิงเหลือบมองคนทั้งสองที่อยู่ด้านหลังด้วยความเดือดดาล
เห็นเช่นนั้น หลูเจียงกับเชียนซวีทั้งสองรีบโบกมือปฏิเสธรัว ๆ
“ไม่ใช่พวกเรา พวกเราจะไปลงมือกับท่านได้อย่างไร”
ได้ยินเช่นนั้น หลงชิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“เจ้าว่าเป็นไปไม่ได้ก็เป็นไปไม่ได้จริงงั้นรึ เชื่อกันง่าย ๆ อย่างนั้นรึ”
“ตามข้าเห็น พวกเจ้าสองคนตั้งใจจงใจ อยากให้พวกเราสองคนกับงูเหลือมยักษ์ตัวนี้ตายพร้อมกัน”
ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเชียนซวีเปลี่ยนไปทันที
“ท่านหลง พูดแบบนี้ไม่ได้นะ”
“พวกเราสุดความสามารถควบคุมค่ายกลรับใช้ท่านอยู่หรือเปล่า ท่านกลับดี พลิกเรื่องกลับมาโทษว่าเป็นความผิดพวกเรา มันขัดต่อเหตุผลนักหรือ”
“ก็จริงอย่างท่านเชียนว่า”
หลูเจียงข้าง ๆ รีบส่งเสียงขานรับทันที
“ข้าว่านะท่านหลง ท่านกลั่นแกล้งกล่าวหากันถึงเพียงนี้ งั้นเรื่องนี้ต้องชี้แจงกันให้ขาดแล้ว”
“ท่านยังพูดต่อไปแบบนี้อีก ต่อจากนี้พวกเราก็ร่วมมือกันไม่ได้แล้ว”
ว่าแล้วหลูเจียงก็บีบกำปั้นแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยวบางส่วน