หยางฟานรีบระวังตัวรับมือ เขารู้ดีว่าจากที่นี่ไปยังนิกายดาบสยองมีระยะทางหลายร้อยลี้ หากให้พวกสามัญชนเหล่านี้เดินเท้าไป ย่อมต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเดือน
แต่เมื่อหยางฟานก้าวออกจากศาลาเทพารักษ์ภูเขา กลับพบว่าตนคาดคะเนผิด
กลางอากาศไม่ไกลจากศาลาเทพารักษ์ภูเขา ชายในชุดแดงกำลังลอยอยู่กลางเวหา ทั้งสองมือไพล่หลัง
เมื่อเห็นคนของนิกายดาบสยองนำพวกสามัญชนออกมา ชายชุดแดงจึงส่องดูรอบด้านสักครู่ แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
“ดีมาก พวกเจ้าก๊กหมาป่าจัดการได้ไม่เลว คราวนี้คนครบตามที่กำหนดแล้ว”
แค่ได้ยินดังนั้น ชายแกร่งเคราพรึงเดินหน้ารีบโค้งคำนับขึ้นฟ้าอย่างราบรื่นประจบสอพลอ
“ทั้งหมดนี้ก็เพราะพระคุณแห่งสำนักเซียน หากไม่ได้สำนักเซียนช่วยเหลือ พวกเราคงหาคนมาได้มากมายขนาดนี้ไม่”
จากนั้นคนนี้ก็ยังคงเป่าปี่ต่อไปไม่หยุด
บุคคลเบื้องบนได้ยินดังนั้นจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วโบกมือ
“พอเถอะ อย่าเป่าปี่ไร้สาระอีกเลย”
“เล่าให้ข้าฟังสิ... อันนี้ให้พวกเจ้า”
ว่าแล้วบุคคลเบื้องบนก็โบกมือ ขวดเคลือบหนึ่งใบพุ่งออกจากมือทันที
ขวดเคลือบร่วงลงมาอยู่ในมือของชายแกร่ง เพียงเงยหน้ามองหนึ่งครั้ง เขาก็ปลื้มปิติใจเป็นอย่างยิ่ง
“ขอบพระคุณอาจารย์เซียน ขอบพระคุณอาจารย์เซียน”
หยางฟานเงยหน้าเหลือบมองไปทางนั้น แล้วเขาก็มั่นใจว่ายาอมฤทธิ์นั้นเป็นเพียงยารวมพลังธรรมดา สำหรับผู้บำเพ็ญแล้วไร้ประโยชน์ แต่สำหรับสามัญชนกลับช่วยบำรุงร่างกายให้แข็งแรงได้จริง
ดูท่าเหล่าก๊กยุทธ์พากันมาก็เพราะสิ่งนี้เช่นกัน