เมื่อป้ายบัตรสั่นไหว ลำแสงหนึ่งพุ่งออกจากป้ายบัตร สาดส่องไปยังหมู่เมฆหมอกข้างหน้า ทันใดนั้นหมอกทั้งหมดก็เกลียวคลึงวุ่นวาย ก่อนจะแยกออกจากกลาง จากนั้นสัตว์ร้ายยักษ์สองตัวก็ก้าวออกมาจากด้านข้าง
สัตว์ร้ายยักษ์ทั้งสองจ้องมองผู้บำเพ็ญแซ่หลี่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เมื่อเห็นป้ายบัตรชัดเจนแล้ว มันจึงถอยไปยืนริมทางทันที
"ไป ตามข้ามาให้ดี"
ผู้บำเพ็ญแซ่หลี่พูดขึ้นทันที ก่อนพาคนทั้งหมดเดินเข้าไปในหุบเขา
ระหว่างทาง ผู้บำเพ็ญแซ่หลี่ก็เตือนพวกเขาไปด้วย
"ข้าบอกพวกเจ้าไว้ พอเข้าไปในหุบเขาสิ้นชีพแล้ว หากไม่มีคำสั่งก็ห้ามออกมา"
"ใครกล้าหนีออกจากหุบเขาสิ้นชีพโดยพลการ อย่าโทษว่าพวกข้าไม่เกรงใจ"
จากนั้น ผู้บำเพ็ญแซ่หลี่ก็ชี้ไปที่สัตว์ร้ายสองตัวที่ปากหุบเขา
"เห็นสองตัวนั่นหรือยัง"
"บอกพวกเจ้าไว้ ตอนออกไป ถ้าไม่มีคำสั่งจากพวกข้าแล้วกล้าหนี จะถูกมันกินเป็นอาหาร"
"อย่ามาบอกว่าข้าไม่ได้เตือนล่วงหน้า"
พูดจบ ผู้บำเพ็ญแซ่หลี่ก็กวาดสายตามองรอบด้านหนึ่งรอบ
ได้ยินดังนั้น มนุษย์ธรรมดาทั้งหลายต่างตกใจจนหน้าซีดเผือด
พวกเขาเคยคิดว่าแค่ทำงานเล็ก ๆ นิดหน่อย บางทีอาจได้ออกไป ไม่คิดว่ากลับมีกฎเกณฑ์ควบคุมมากมายเช่นนี้
แต่ถ้าให้หนีไปเองคนเดียว พวกเขาก็ไม่มีความกล้าเช่นนั้น
ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างเกรงกลัวต่อเนื่องกัน
ครึ่งสักครู่ผ่านไป คนกลุ่มนี้ถูกพามาถึงกลางหุบเขา