เมื่อพลังวิญญาณเหล่านั้นหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกาย หยางฟานในที่สุดก็เริ่มก้าวจากจุดสูงสุดของขั้นสร้างฐานตอนปลาย เข้าสู่ขั้นสำเร็จแก่นทองอย่างเป็นทางการ
ขณะนี้เขาราวกับยืนอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรกว้างใหญ่
ญาณของเขาดั่งเรือลำเล็กในมหาสมุทรแห่งนั้น ลอยละล่อนไปมาโดยตลอด
ภัยจิตปิ่วกายปรากฏขึ้นแล้ว และรุนแรงกว่าที่เขาคิดไว้นัก
แม้ลูกแก้วที่เซียวหลิงมอบให้จะมีประโยชน์บ้าง แต่ก็ไม่ชัดเจนนัก
นี่เป็นครั้งแรกที่หยางฟานต้องเผชิญภัยจิตปิ่วกาย บททดสอบที่มาพร้อมเจ็บปวดในจิตวิญญาณเช่นนี้ ทำให้เขาทรมานอยู่ไม่น้อย
“บัดซบ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปย่อมยุ่งยากแน่”
เขากัดฟันพยายามกดข่มภัยจิตมารเหล่านั้น แต่ภัยจิตมารรอบด้านกลับคลื่นลมโหมกระหน่ำ ไหลบ่าเข้ามาไม่หยุด
ภัยจิตปิ่วกายเหล่านี้แข็งแกร่งเกินไป กดดันจนหยางฟานแทบหายใจไม่ออก
เขาอึ้งงันอยู่ชั่วขณะ ไม่เห็นหรือว่าภัยจิตปิ่วกายล้วนรุนแรงถึงเพียงนี้
เขาเคยคิดว่าภัยจิตปิ่วกายจะมหึมามโหฬาร แต่ไม่คิดว่าจะมโหฬารถึงขนาดนี้
ครู่ใหญ่ หยางฟานลืมตาขึ้นทันที
เซียวหลิงที่อยู่ข้างกายมองมาทันที
“เป็นอย่างไรบ้าง ไม่มีปัญหาใช่หรือไม่”
แต่เมื่อมองเห็นดวงตาของหยางฟานชัดเจน นางจึงรู้ตัวว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี
ดวงตาของหยางฟานขณะนี้ว่างเปล่าไร้สาระ มัวหมองเป็นหมันสำนึก ไร้ซึ่งจิตสำนึกอันเป็นตัวของตัวเองเสียสนิท
เซียวหลิงเข้าใจปัญหาได้ในทันที หนุ่มน้อยคนนี้บัดนี้จมดิ่งอยู่ในนั้น สู้รอดนานักการ
ในความรีบร้อน นางยกมือขึ้น โบกสะบัดเบา ๆ เหนือศีรษะหยางฟาน ประสงค์จะช่วยเหลือเขา