หยางฟานแลชายคนนั้นดูท่วงท่าเสื้อผ้าก็จำได้ว่าเป็นผู้รับใช้เลือดของสำนักกลืนกระดูก
สำนักกลืนกระดูกดำเนินการค่อนข้างเป็นธรรมกว่าสำนักอื่นในหกสำนักสายเลือด แต่ชายผู้นี้ก็ยังแอบซ่อนลงมาอย่างรีบร้อนเงียบ ๆ
ดูท่าท่ามกลางหกสำนักสายเลือด คงจะมีแต่สำนักเลือดสังหารเท่านั้นที่ไม่ได้เล่นกลอุบายใด
แม้แต่สำนักศพกุมภิล ถ้าไม่ใช่เพราะหยางฟานชิงศพกุมภิลไปเสียก่อน คงต้องลงมาชิงชิงโลงศถานนั้นเช่นกัน
หยางฟานไม่รีบออกไป ดังนั้นปลาใหญ่กินหอย หอยกินหอยขมิ้น ชาวประมงกินปลา ปล่อยให้พวกเขาตีกันเสียก่อนย่อมดีกว่า
ผู้รับใช้เลือดของสำนักกลืนกระดูกคนนี้เองก็คิดแผนเดียวกัน มันเงียบ ๆ ซ่อนตัวอยู่ข้าง ๆ จ้องการประมือกันของพวกลัทธิเสี่ยวอิ๋วกับสำนักเลือดแม่มดอย่างเอร็ดอร่อย
ขณะนั้นสองคนของลัทธิเสี่ยวอิ๋วกำลังต่อสู้อยู่กับคนของสำนักเลือดแม่มดอย่างดุเดือดถึงขั้นชี้ขาด
ชายผู้นั้นของสำนักเลือดแม่มดแม้จะต่อสู้ตัวเดียวกับสองคน แต่พลังฝีมือของเขากลับเหนือกว่าที่คิดไว้มากนัก ช่างเป็นเรื่องแปลกประหลาดจริง
ชายผู้นี้ของสำนักเลือดแม่มดภูมิฝึกเทียบเท่ากับอีกสองคนอยู่แท้ ๆ แต่ทำไมถึงต่อสู้ตัวเดียวกับสองคนกลับยิ่งสู้ยิ่งกล้า?
“ชายคนนี้ของสำนักเลือดแม่มดภูมิฝึกเทียบเท่ากับอีกสองคน ทำไมต่อสู้ตัวเดียวกับสองคนกลับยิ่งสู้ยิ่งกล้าได้?”
โจวเผิงถามหยางฟานอย่างเป็นที่สงสัย
หยางฟานส่ายหน้าเบา ๆ ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด
เวลาผ่านไปสักพัก ดวงตาของหยางฟานสว่างวาบ
ไม่มีอย่างอื่น เห็นได้ชัดว่าบนร่างชายผู้นั้นของสำนักเลือดแม่มดเกิดลวดลายประหลาดเป็นริ้ว ๆ ขึ้น ลวดลายเหล่านั้นกำลังดูดซับเลือดแก่นในสายเลือดของเขาอย่างต่อเนื่อง เผาผลาญเลือดแก่นของเขาไปเรื่อย ๆ จึงทำให้พลังต่อสู้ของเขาทรงพลังขึ้นเรื่อย ๆ