หยางฟานที่ปลอมตัวเป็นศิษย์พี่ถงคนนี้ รูปโฉมหล่อเหลา ท่าทางสำรวมงดงาม จึงเป็นที่โปรดปรานของเหล่าสตรีในสำนักเลือดสังหารเป็นจำนวนมาก
บุรุษหนุ่มคนนี้จึงจดจำเอาความแค้นไว้ในใจกับศิษย์ผู้นี้ที่แซ่ตงมาตลอด
แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ศิษย์แซ่ตงผู้นี้ตายไปในมือของหยางฟานเสียนานแล้ว
หยางฟานส่ายมือไปมาอย่างไม่พอใจ
“ก็แค่เข้าไปในศาลาหลอมศพครั้งหนึ่งเอง ทำไมล่ะ เจ้ามีความเห็นอะไรหรือ”
“ศาลาหลอมศพนั้นเป็นเขตหวงห้ามของยอดปีศาจศพเรา ศิษย์ธรรมดาไม่มีสิทธิ์เข้ามาตามใจตนเอง”
“ข้าเพิ่งได้ยินพวกเขาเล่าว่า เจ้าบุกรุกเข้าไปในศาลาหลอมศพอย่างเด็ดเดี่ยว เจ้าตั้งใจจะทำอะไรกันแน่”
“วันนี้ถ้าไม่พูดให้เป็นเรื่องเป็นราว เจ้าต้องเดินตามข้าไปชี้แจงกับผู้อาวุโสเสวี่ยหมิง”
ใจของหยางฟานสั่นวูบ ถ้าถูกลากไปถึงผู้อาวุโสเสวี่ยหมิงจริงก็จบเห่ ไม่ว่ากรณีใดก็ต้องไม่ให้เขาพาไปได้
คิดได้ดังนั้น หยางฟานจึงส่งเสียงฮึดในลำคอ
“ข้าเข้าศาลาหลอมศพแห่งนี้ได้ ย่อมเพราะได้รับคำสั่งจากผู้อาวุโสองค์อื่น”
“ผู้อาวุโสองค์ใดให้เจ้าเข้ามา พูดให้ข้าฟังให้ชัด”
หยางฟานเม้มปากเม้มฟัน
“ผู้อาวุโสองค์ใดให้ข้าเข้ามา ยังไม่ถึงคราวที่เจ้าจะมาถาม”
“หลบไปให้พ้นเดี๋ยวนี้ ถ้ายังกล้ายืนขวางอยู่ตรงนั้น อย่าหวังว่าข้าจะให้เกียรติ”
ว่าแล้วหยางฟานก็ก้าวย่องหนึ่งก้าว
แววตาของบุรุษหนุ่มเย็นเยียบลงทันที จ้องเขากันด้วยสายตาแน่วแน่
“ข้ารู้แล้วว่าเจ้าไปทำอะไร เจ้าต้องอยากขโมยวัตถุในศาลาหลอมศพแน่ ใช่ไหม”