เมื่อลงจากภูเขาได้อย่างราบรื่นแล้ว หยางฟานก็รีบมุ่งหน้าสู่แถวป่าทันที
ศพของศิษย์แซ่ถงยังไม่ได้จัดการ นั่นคือเรื่องน่าวิตก จำเป็นต้องกำจัดศพให้สิ้นซากเสียก่อน
เมื่อหยางฟานมาถึงริมป่า เขาก็ระมัดระวังควักธงราชันมนุษย์ออกมา แล้วเอ่ยกับโจวเผิงทันที
“เปลวเพลิงพวกนั้นไม่มีปัญหาใช่ไหม”
“ไม่มีปัญหา ธงราชันมนุษย์ของเจ้าทรงพลังยิ่งกว่าที่ข้าคาดไว้นัก เปลวเพลิงเหล่านั้นเก็บไว้ในธงราชันมนุษย์ได้สบาย”
โจวเผิงเปล่งเสียงอย่างประหลาดใจ
“ธงราชันมนุษย์ของเจ้าทำได้เช่นนี้ได้ยังไง ธงพันวิญญาณทั่วไปแม้เก็บเพลิงเส้นเลือดปฐพีไว้ชั่วคราวได้ แต่ก็เก็บได้แค่เวลาจำกัดมาก”
“แต่ธงราชันมนุษย์ของเจ้ากลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เก่งกว่าธงพันวิญญาณทั่วไปอยู่หลายเท่า”
“ในความเห็นข้า แม้ธงหมื่นวิญญาณที่พลังอ่อนกว่าก็ไม่จำเป็นต้องเก่งเท่าธงของเจ้า”
หยางฟานยิ้ม
“แน่ซี นี่คือธงราชันมนุษย์ ไม่ใช่ธงพันวิญญาณอันไร้สาระอะไรนักหนา สิ่งนี้ทรงพลังยิ่งนัก”
หยางฟานชมตัวเองอวดตัวเองอยู่ครู่ใหญ่ แต่มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ความจริง ธงราชันมนุษย์นี้กลายเป็นอย่างนี้ก็เพราะได้เตาเล็กช่วยยกระดับ
ธงพันวิญญาณธรรมดาแท้ ๆ ย่อมไม่มีพลังเช่นนี้
แต่เมื่อเพลิงเส้นเลือดปฐพีเก็บไว้ในธงราชันมนุษย์ได้ ก็เป็นผลดีประหยัดเรื่องยุ่งยากไปได้มาก
หยางฟานขุดศพของผู้นั้นออกมาอย่างระมัดระวัง มองดูศพตรงหน้า ในใจเขาก็อดสงสารไม่ได้ ใบหน้าแสดงความเสียดาย
“เสียดายจริง ๆ ถ้าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้คงจะดี”