เห็นเช่นนั้นหยางฟานก็อดยิ้มแห้งไม่ได้ มันช่างน่าขันเสียจริง
ขณะที่เสือขาวตระหนักได้ว่าหยางฟานกับเสี่ยวเฮยสัมพันธ์กันไม่ธรรมดา มันจึงทำหน้านอบน้อม ตบลงนอนแถวขาของหยางฟานอย่างแสนว่าง่าย
หยางฟานเห็นดังนั้นก็ขำทั้งขำทั้งอาย โบกมือเรียกเสี่ยวเฮยกลับมาอยู่ในอ้อมกอด แล้วลูบหัวมันเบา ๆ
"เจ้าตัวดีนี่ ตลอดสิบปีที่ผ่านมาข้ายังห่วงเจ้าอยู่บ่อย กลัวว่าเจ้าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น"
"แต่เจ้ากลับดีเหลือเกิน ไม่มีเรื่องอะไรเลย ยังหาได้คู่หูบำเพ็ญติดตัวมาด้วย จะหาคู่หูก็คือหาไป แต่กลับไปหาเอาเสือปีศาจมาเป็นคู่หูซะได้"
หยางฟานยิ้มแล้วพยักหน้า รู้สึกว่าเสี่ยวเฮยช่างทำตัวได้น่าภาคภูมิเหลือเกิน
ท้ายที่สุดเขาลูบหัวเสี่ยวเฮยอีกครั้ง แล้ววางมันลงพื้น มองสัตว์อสูรทั้งคู่หนึ่งดำหนึ่งขาว ก็รู้สึกขำขันขึ้นมาอีก
ช่างมันเถอะ ก็ปล่อยไปอย่างนี้แหละ อีกอย่างมันก็หามาได้ด้วยฝีมือของเสี่ยวเฮยเอง
จากนั้นสายตาหยางฟานหันไปมองศิษย์ของสำนักเลือดสังหารที่ยืนเต็มหน้า
เมื่อแววตาของหยางฟานกวาดผ่าน ผู้บำเพ็ญเหล่านั้นต่างตึงเครียดทันที ต่างมองเขาด้วยสีหน้าประจบประแจง
หยางฟานค่อย ๆ เงยมือขึ้น
"ได้แล้ว พวกเจ้ายังมีอะไรอยากจะพูดก็พูดมาเดี๋ยวนี้เลย ข้าไม่อยากเสียเวลาเปลอกปากกับพวกเจ้ามากนัก"
ได้ยินดังนั้นคนทั้งหลายจ้องมองกันเอง อึ้งครุ่นคิดอยู่นาน จึงกล้าเงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง
"ท่านผู้ใหญ่ พวกเราไม่รู้ว่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ตัวนี้เป็นสัตว์ที่ท่านเลี้ยงไว้ เมื่อก่อนได้ล่วงเกินไปมาก ขอท่านผู้ใหญ่โปรดละหวั่นเมตตาให้พ้นทางเถิด"
พูดจบคนทั้งหลายก็คุกเข่าลงครบทุกคน