“ตั้งแต่สำนักทั้งหลายถูกทำลายลงไปก่อนหน้านี้ ที่แห่งนี้ก็กลายเป็นดินแดนไร้เจ้าของ”
“ดังนั้นสมุนไพรวิเศษและพืชวิญญาณจึงเติบโตอย่างอิสระ ประกอบกับพลังวิญญาณที่นี่เข้มข้นยิ่งนัก มันจึงงามงอกามเป็นพิเศษ”
“แต่ต่อมาเมื่อผู้บำเพ็ญไหลบ่ายเข้ามาที่นี่ยิ่งมากขึ้น การฆ่าฟันก็ยิ่งระส่ำระสาย ที่แห่งนี้จึงกลายเป็นที่รกร้างราบเป็นหน้ากลอง”
พอได้ยินเช่นนั้น หยางฟานรู้สึกเยือกเย็นผ่าวไปทั้งใจ พลอยอดสังเวียนอดสังเวทขึ้นมาในใจ
“ดูท่าเช่นนี้ ในอดีตจึงไม่น่าแปลกใจเลยว่าเหล่าสำนักทำไมถึงต้องร่วมมือกันปิดผนึกที่แห่งนี้จนสนิท”
“คงจะเป็นการฆ่าฟันที่โหดร้ายรันทดจริง ๆ ในครานั้น”
พูดถึงตรงนี้ เลือดมืดก็ออกอาการอดสังเวียนเช่นกัน
“เจ้ารู้หรือไม่ ในอดีตแคว้นต้าเหลียงของข้าและแคว้นต้าเซี่ยทางนั้น ล้วนเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการบำเพ็ญเพียงแห่งหนึ่งของโลก”
“หมู่ผู้บำเพ็ญแห่งแดนนี้ มิได้ด้อยกว่าแห่งกลางจื่อโจวและอีกหลายพื้นที่แม้แต่น้อย”
“แต่แดนของข้าเราที่ได้ล่มสลายลงมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา สาเหตุสำคัญยิ่งก็คือดินแดนลับแห่งนี้นั่นเอง”
“ผู้บำเพ็ญผู้ทรงอิทธิฤทธิ์นับไม่ถ้วนบุกเข้ามาที่นี่ ฆ่าฟันกันเองจนขาดแคลนผู้สืบทอด ในที่สุดจึงถูกเหล่าผู้บำเพ็ญจากแดนอื่นทิ้งห่างไปไกล”
เลือดมืดพูดไปพร้อมกับชี้มือไปยังกองศีรษะมนุษย์เบื้องล่าง
“เห็นกองศีรษะนั้นหรือไม่ ศีรษะเหล่านี้ล้วนถูกคนที่มาทีหลังช่วยกันกองรวมขึ้นมา”
“ก็เพื่อเตือนใจผู้บำเพ็ญผู้มาภายหลัง มิให้โลภเกินงาม อาฆาตฆ่าฟันผู้บริสุทธิ์ในที่แห่งนี้”