เลือดมืดเรียกหยางฟานให้เดินไปข้างหน้า ระหว่างทางยังคอยเบิกตากวาดมองรอบด้านอย่างเป็นระวัง
หยางฟานไม่รู้ว่าบนพื้นยังมีแมลงอีกเท่าไร ทั้งตัวจึงตึงเครียดอยู่ในความระแวงสูงสุด
เมื่อหมอกดำจางหายไปจนสิ้นสุด แมลงที่บินว่อนอยู่กลางอากาศก็หายวับไปด้วย
พอดีตอนที่หยางฟานได้ถอนหายใจโล่งอุ่น เสียงดัดแปลงดัดแปลงก็ดังมาจากด้านข้างอีกครั้ง
หยางฟานรีบหันไปมองสองข้างของหน้าผา เห็นแมลงประหลาดจำนวนมหาศาลไต่ออกมาจากชายหน้าผา
แมลงเหล่านี้ไหลบ่ามาดั่งน้ำขึ้น แน่นขนัดสุดตา ดูตะการตาน่าขนลุกยิ่ง
“นั่นมันอะไรกัน!”
หยางฟานตกใจจนถอยหลังไปสองก้าวติดกัน
แมลงพวกนี้รูปร่างคล้ายแมงมุม ตัวใหญ่ขนาดฉื่อกว่า
และบนใบหน้าของมันกลับงอกเป็นรูปคนอย่างเห็นได้ชัด
“หนีเร็ว! นั่นคือแมงมุมหน้าคน จัดเป็นหนึ่งในตัวหนอนศพ ถ้าโดนมันฉกฉวยไว้เมื่อไร ยุ่งยากแน่!”
สีหน้าของเลือดมืดไม่สู้ดีนัก รีบสะบัดมือไปด้านหลังหนึ่งครั้ง
ชั่วขณะนั้นเปลวไฟอาบมารดำเส้นหนึ่งพุ่งออกไป ก่อตัวเป็นกำแพงเพลิงขวางพวกแมงมุมหน้าคนเอาไว้
เขาคว้าตัวหยางฟานแล้วระบมไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว โอ่อ่าไปครึ่งครู่ใหญ่จึงสะบัดพวกมันขาดได้
เลือดมืดจึงค่อยชะลอฝีเท้าลง แต่เพียงช้าลงเท่านั้น ฝูงแมลงก็พุ่งออกมาจากรอบด้านอีกเป็นโขลง
คราวนี้แมลงกลับโฉมต่างออกไปคนละแบบ รูปร่างดั่งตะขาบ แต่ความเร็วในการไต่เคลื่อนกลับว่องไวมาก
เพียงกระพริบตาก็ปรากฏอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่จั้งจากทั้งสองคน