หลังมองหาไปรอบทิศ หยางฟานก็เดินไปยังประตูโถงใหญ่ แล้วออกแรงผลักจนประตูเปิดออก
ขณะนั้นเอง เซียวหลิงและพวกกำลังรอหยางฟานอยู่ภายนอกโถงอย่างร้อนใจ
เหตุก็เพราะหยางฟานเข้าไปได้เกือบหนึ่งยามแล้ว แต่ถึงตอนนี้ยังไม่ออกมาเสียที ช่างวิปลาสนัก
ไม่ใช่เพียงนาง ลั่วฉางเหอที่ยืนอยู่เคียงข้างก็เริ่มเป็นกังวล เขาห่วงจริง ๆ ว่าหยางฟานจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน
ยิ่งต้องรู้ว่าการกระทำครั้งนี้ของหยางฟานช่างเป็นสิ่งสำคัญยิ่งสำหรับเขา
โชคดีที่ครู่ใหญ่แล้ว เมื่อประตูโถงใหญ่เปิดออก หยางฟานก็ก้าวเดินออกมาจากด้านใน
เมื่อเห็นดังนั้น เซียวหลิงกับคนอื่น ๆ ต่างปลื้มปีติเป็นที่สุด
เซียวหลิงรีบโบกมือเรียกทันที
“รีบใช้ป้ายบัตรเปิดผนึก ออกมาเดี๋ยวนี้”
เซียวหลิงเร่งเร้าหยางฟานอย่างใจร้อน
หยางฟานสูดลมหายใจลึก จากนั้นแผ่ญาณกวาดสำรวจ เมื่อมั่นใจว่าของที่ตนควรซ่อนนั้นซ่อนเรียบร้อยแล้ว จึงกล้ำใจเดินเข้าไป
ครู่ใหญ่หยางฟานจึงใช้ป้ายบัตรเปิดผนึก
และทันทีที่เปิดผนึก เซียวหลิงก็ยื่นมือดึงหยางฟานมาไว้ตรงหน้าโดยพลัน
“เจ้าตัวดีนี่ กำลังเล่นกลอุบายอะไรกันแน่ กล้าลอดเข้าไปเองคนเดียวเชียวหรือ”
เมื่อเห็นดังนั้น หยางฟานก็ยิ้มขื่น
“ข้าใต้เท้าย่อมไม่ปรารถนา แต่ขณะที่ข้าเปิดผนึก ไม่คาดคิดว่าด้านในจะแผ่แรงดูดออกมา ดึงข้าดูดเข้าไปเสียสิ้นดี”
แม้ได้ยินเช่นนั้น เซียวหลิงย่อมไม่เชื่อ
“งั้นเจ้าใช้ป้ายบัตรนี่เปิดผนึกอีกครั้งสิ ข้าจะลองดูเอง”
ได้ยินดังนั้น ลั่วฉางเหอที่อยู่ข้าง ๆ รีบเข้ามาขวางนาง