หยางฟานมองโจวเผิงอย่างช่วยไม่ได้ แล้วหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
“เจ้าก็พูดไปอย่างนั้นแหละ ข้าย่อมรู้อยู่แล้วว่าในรูปปั้นซ่อนความลับไว้ แต่ข้าจะรู้ได้ไงว่าซ่อนอะไรไว้ เจ้าล่ะ บอกได้ไหม”
โจวเผิงพูดไม่ออกสักคำ ได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ
“เรื่องนี้ทาสข้าก็ไม่ทราบจริง ๆ”
หยางฟานเดินวนดูรูปปั้นอย่างพิถีพิถันหนึ่งรอบ แต่ก็ไม่พบจุดผิดปกติใด ๆ
เขาค่อย ๆ เดินไปด้านหลังรูปปั้น รอบ ๆ ก็ไม่มีสิ่งของใดพิเศษ
เมื่อดูรูปปั้นครบทั้งหน้าทั้งหลังแล้ว หยางฟานกลับเต็มไปด้วยข้อสงสัย
“แปลกจริง ๆ พลังเงาเย็นบนตัวรูปปั้นนี้ไม่ได้หนาแน่นเลย หรือว่าพลังเงาเย็นจะลอยมาจากที่อื่น”
หยางฟานก้มมองพื้นดิน รู้สึกได้ว่าพลังเงาเย็นทั้งหมดลอยขึ้นมาจากใต้ดิน
ชั่วขณะหนึ่งเขาคิดไม่ตกว่าเหตุใดพลังเงาเย็นจึงพุ่งออกมา จึงคาดเดาในใจว่าใต้ดินอาจมีสายเงาเย็นอยู่ก็เป็นได้
สายเงาเย็นสะสมพลังเงาเย็นมาช้านาน จึงคอยแผ่พลังออกมาไม่หยุด
ใบหน้าของโจวเผิงแลดูตื่นเต้นขึ้นมาบ้าง จึงเอ่ยขึ้น
“ถ้ามีสายเงาเย็นจริงก็คงดีไม่น้อย”
หยางฟานสนใจขึ้นมาทันที
“สิ่งอย่างสายเงาเย็นนั้น มันมีประโยชน์อะไร”
โจวเผิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ ส่ายหัว
“คงไม่มีประโยชน์อะไรมากมายหรอก”
โจวเผิงเอ่ยต่อ
“ยิ่งไปกว่านั้น พลังเงาเย็นของสายเงาเย็นหนาแน่นเกินไป ยังจะรบกวนการดูดกลืนพลังวิญญาณของผู้บำเพ็ญ ไม่เป็นผลดีอะไรกับการบำเพ็ญของท่านเจ้านายในอนาคตเลย”
“แต่ก็ดีที่ท่านเจ้านายมียาอมฤทธิ์ติดตัวเสมอ คงไม่ต้องกังวลเรื่องพลังวิญญาณบางเบื้องหรอก”