โจวเผิงเอ่ยกับหยางฟาน
“ท่านเจ้านาย กระดูกศพเหล่านี้แม้จะมีพลังเงาเย็นแฝงอยู่ แต่ข้ารู้สึกว่ามันยังไม่ข้นหนักพอ”
“พลังเงาเย็นในถ้ำนี้ น่าจะไม่ได้เกิดจากกระดูกศพเพียงเท่านี้ ส่วนใหญ่น่าจะแผ่มาจากที่อื่น”
พูดจบ โจวเผิงรีบกวาดสายตามองรอบกาย
หยางฟานพยักหน้า
“เจ้าพูดถูก ข้าก็สัมผัสได้เช่นกัน พลังเงาเย็นบนกระดูกศพเหล่านี้ไม่ได้ข้นหนักอย่างที่เห็น”
“ในห้องลับนี้ต้องมีกระดูกศพที่ทรงพลังกว่านี้ซ่อนอยู่ พลังเงาเย็นจึงหนักอึ้งเช่นนี้”
คิดได้ดังนั้น หยางฟานรีบค้นหารอบ ๆ ทันที
แต่เมื่อเดินวนรอบจนครบ หยางฟานกลับไม่พบสิ่งใด
เขามองเสาเหล็กดำเบื้องหน้า แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจ
หรือว่าสิ่งนั้นจะซ่อนอยู่ภายในเสาเหล็กดำนี้?
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา เขาก็กดมันเสียก่อน
เสาเหล็กดำนี้เพียงแค่เห็นก็รู้ว่าไม่ธรรมดา เรื่องราวย่อมไม่ง่ายเช่นนั้น
ครู่ใหญ่หลัง หยางฟานยกมือเคาะเสาเหล็กดำเบา ๆ พลางค้นหาว่ามีกลไกซ่อนเร้นอยู่หรือไม่
เขาไล่สัมผัสไปทีละจุดตามลำตัวเสา ชั่วครู่ใหญ่ดวงตาก็สว่างวาบ
ค้นมานานเช่นนี้ เขาในที่สุดก็พบโพรงลึกลับแปลกตาบริเวณด้านหนึ่งของเสาเหล็กดำ
หยางฟานเคาะเบา ๆ แล้วได้ยินเสียงก้องมาจากด้านใน
ริมฝีปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“เฮ้ ที่นี่คงเป็นโพรงกลวงจริง ๆ”
จากนั้น หยางฟานแซงตามขอบเสาเหล็ก ก่อนไม่นานเปลือกเหล็กดำชั้นบางถูกงัดขึ้น เผยให้เห็นโพรงกลวงด้านใน
หยางฟานก้มมองเข้าไป
ภายในโพรงมีเพียงหีบหยกใบหนึ่ง รอบ ๆ หีบติดตราสั่นเหลืองแน่นไปหมด
มองดูไปสักพัก หยางฟานก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย