หยางฟานเงิบไปชั่วครู่ แล้วจ้องมองชายผู้นี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ
“ถูกต้อง ข้าล่ะอยากหนีออกไปจากที่นี่จริง แต่ไม่รู้ว่าท่านมีแผนการเช่นไร”
หยางฟานยังสับสนว่าชายคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่
เมื่อได้ยินดังนั้น ชายวัยกลางคนก็เอ่ยเสียงต่ำลง
“เรื่องมันเป็นแบบนี้ เราได้รวบรวมเพื่อนฝูงไว้บ้างแล้ว ตราบใดที่พวกเราทุกคนสามัคคีกัน ร่วมแรงร่วมใจ ย่อมพุ่งทะยานออกไปจากที่นี่ได้แน่”
“หรือเล่า”
ได้ยินเช่นนั้น หยางฟานจึงเงยคิ้วขึ้น
“แล้วพวกท่านมีแผนลงมืออย่างไร”
ชายวัยกลางคนจึงเบ้ปากไปทางอื่นเป็นสัญญาณ
“ก็คือว่า ชาตะกู้เราจะพาทุกคนพุ่งออกไปพร้อมกัน ชิงอาวุธในมือของพวกมัน แล้วเปิดทางเลือดออกไปจากที่นี่”
จากนั้น ชายหนุ่มเล่าละเอียดวิธีชิงอาวุธของมันให้หยางฟานฟัง
สิ้นเสียง หยางฟานเงียบงันไปนาน ก่อนจะหันไปมองชายผู้นี้ด้วยแววตาประหลาด
ชายผู้นี้กระตือรือร้นเกินไปหน่อย จนเขารู้สึกวิปริตไม่น้อย
เมื่อเห็นว่าหยางฟานดูจะไม่สนใจ ชายคนนี้กลับเริ่มร้อนใจขึ้นมา
“อะไรกัน ท่านท่านขงจื่อไม่เต็มใจหรือ นี่นาทีทองขนาดนั้น หากพวกเราเปิดทางเลือดออกไปได้ ผู้คนก็จะมีชีวิตรอด”
“หากปล่อยให้พวกมันทำสิ่งใดก็ตามใจอีกต่อไป ใครจะรู้ว่าต่อจากนี้จะเจอเรื่องอะไรอีก”
ได้ยินเช่นนี้ หยางฟานจึงพยักหน้าเบา ๆ
“ที่เจ้าว่ามาก็จริง หากไม่ขัดขวางอะไรเลย ย่อมอาจเจอเรื่องยุ่งยากใหญ่หลวงจริง”
“เพียงแต่… ท่านมั่นใจได้เช่นไรว่าผู้คนจะยอมไปกับพวกท่านทั้งคน”