โจวเผิงยังคงอยากขัดขวาง
หยางฟานโบกมือ ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายไม่ต้องตื่นตระหนก
"ไม่เป็นไร ข้ามีของวิเศษติดตัวมากมาย อีกอย่าง ยังมีเจ้าคุ้มกันข้าอยู่ไม่ใช่หรือ"
"ตราบใดที่เจ้าอยู่เคียงข้าง ข้าก็ไม่มีอะไรต้องกังวล"
แล้วหยางฟานก็เคาะโต๊ะเบา ๆ
"ถ้าไม่ไขความเรื่องสำนักดาบเลือดให้กระจ่าง แม้วันนี้จะกำจัดกลุ่มหมาป่าสวรรค์ลงได้ อีกไม่นานก็จะมีกลุ่มหมาป่าสวรรค์กลุ่มใหม่ผุดขึ้นมาอีก แล้วก็ยังคงปล้นชิงผู้คนต่อไป"
โจวเผิงไตร่ตรองชั่วครู่ แล้วกล่าวอย่างหนักแน่น
"ท่านเจ้านาย การที่พวกมันลักพาตัวมนุษย์ธรรมดา มันเกี่ยวข้องอะไรกับพวกเรา"
"ผู้บำเพ็ญเพียรแค่หมั่นบ่มเพาะตนเองก็พอ จะไปดูแลชีวิตตายของคนอื่นได้แค่ไหน"
หยางฟานถอนใจหนัก
"ถ้าท่านปู่กับหลานตระกูลเสวียไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้า ข้าย่อมทำเป็นมองไม่เห็นได้"
"แต่ข้าได้พูดเรื่องนี้กับพวกเขาไปแล้ว จึงพัวพันเรื่องกรรมวิบากไว้แล้ว"
"อีกอย่าง คนของกลุ่มหมาป่าสวรรค์ตายด้วยมือข้า พวกมันทำงานให้สำนักดาบเลือด สำนักดาบเลือดจะไม่ตามสืบได้อย่างไร"
"แทนที่จะรอให้พวกมันมาตามสืบ ก็ไม่เท่าที่พวกเราลงมือเอง เดินเข้าไปหาความจริงที่สำนักดาบเลือดเสียเลย"
โจวเผิงยังอยากพูดอะไรอีก
หยางฟานโบกมือ
"พอแล้ว ก็ตกลงอย่างนี้"
"พวกเราจะออกเดินทางไปสำนักดาบเลือดกันทันที"
"แต่ข้าไม่ได้ตั้งใจจะบุกทะลวงเข้าไป"
โจวเผิงขมวดคิ้ว
"แล้วท่านเจ้านายหมายความว่าอย่างไร"
มุมปากของหยางฟานแลบรอยยิ้ม
"ข้าจะปลอมตัวเป็นมนุษย์ธรรมดาที่ถูกลักพาตัว แอบหลุดเข้าไปสำรวจดูความจริงข้างใน"