จากนั้นเขาก็ชี้ไปยังวังที่อยู่เบื้องบนของตน
“ที่แห่งนี้คือวังเทียนจีหยัดเหยี่ยน ผู้เชี่ยวชาญวิชาการหยั่งทำนายยิ่งกว่าใคร ย่อมสามารถทำนายเรื่องราวในอนาคตของเจ้าได้”
“ก่อนที่ประมุขแห่งวังของพวกเราจะเสด็จเข้าสู่สุสานเซียน ท่านก็ได้หยั่งเห็นไว้แล้วว่าจะมีผู้มาถึงที่แห่งนี้ในกาลต่อมา และน้องเจ้าก็คือผู้ที่จะได้รับมรดกเหล่านี้สืบทอดต่อไป”
“น้องเจ้าไม่ต้องวิตก โปรดมาเถิด พวกเราไม่มีเจตนาจะทำร้ายเจ้าแต่อย่างใด”
ได้ยินดังนั้น หยางฟานก็ยังครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย แต่เมื่ออีกฝ่ายพูดถึงขนาดนี้แล้ว หากไม่ไปก็จะดูไม่เหมาะสม
สูดลมหายใจลึก ๆ หยางฟานจึงพุ่งตัวมุ่งไปยังอีกฝ่ายทันที
แต่พอบินไปได้ครึ่งทาง หยางฟานก็หยุดลง ส่ายหน้าปฏิเสธไม่หยุด
“ไม่ถูกต้อง ถ้าพวกเจ้าเชี่ยวชาญวิชาหยั่งดูโชคชะตาจริง พวกเจ้าควรจะหยั่งเห็นได้ว่าการมุ่งสู่สุสานเซียนครั้งนั้นจบลงด้วยการพินาศยับเยิน ถึงเวลานั้นย่อมเสียทั้งหมดโดยไม่เหลืออะไรเลย สถานการณ์เช่นนั้นพวกเจ้าก็ยังจะไปอีกหรือ?”
ได้ยินดังนั้น ชายชราผู้นั้นจ้องมองหยางฟานหนึ่งครา แล้วถอดหายใจเบา ๆ
“น้องเจ้า กิจการใต้หล้าบางอย่างย่อมต้องทำในสิ่งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แม้จะรู้แจ้งว่าผลลัพธ์ไม่เป็นผลดี ก็ต้องฝืนดวงชะตาไปให้ถึงที่สุด มิฉะนั้นก็มีแต่ทางตายเพียงเส้นเดียวเท่านั้น”