“อีกอย่าง เราไม่ได้ค้นตัวมันได้หรือ? จะกลัวว่ามันจะมีปัญหาอะไรก็ไม่ได้”
ลั่วฉางเหอยิ้มอย่างสุภาพอ่อนโยน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวหลิงจึงพยักหน้า
“ก็จริงอย่างนั้น ให้หยางฟานเข้าไปค้นคนเดียว มันย่อมหาของได้มากกว่า”
คิดถึงตรงนี้ นางถอนหายใจเย็นเสียงหนึ่ง
“แต่ออกมาแล้วต้องลงโทษมันให้สาหัส”
ลั่วฉางเหอหัวเราะขึ้นเมื่อได้ยิน
“ข้ามีคาถาเจ็ดผีเผาใจในกำมือ จะกลัวสิ่งใด? วิธีจัดการมันข้ามีมากมาย ท่านสุภาพสตรีวางใจได้”
เซียวหลิงพยักหน้ารับ แล้วจ้องมองหยางฟานอย่างแน่วแน่
ในเวลาเดียวกัน หยางฟานที่แกล้งทำทีเจ็บปวดดิ้นทุรนทุรายอยู่พื้นมานาน ก็แผละลุกขึ้นอย่างทรมาน
เซียวหลิงตะโกนสั่งเสียงดัง
“เข้าไปในวังหรรษาเดี๋ยวนี้! ลากของทุกชิ้นที่หยิบได้ออกมาให้หมด! ถ้ากล้าเล่นกลอุบาย มัวระวังตัวไว้เจ้าจะโดนข้าลงโทษ”
พอได้ยิน ลั่วฉางเหอก็ตะโกนขึ้นทันทีเช่นกัน
“เด็กน้อย ได้ยินหรือยัง! เจ้ายังกล้าขัดขืนอีก มัวระวังว่าข้าจะใช้คาถาเจ็ดผีเผาใจจัดการเจ้าอีกรอบ”
พร้อมกันนั้นเขาก็แผ่วเสียงลง แอบส่งเสียงใจหาหยางฟาน
“จำไว้ เจ้าเพียงเก็บของดีสักสองสามชิ้นใส่ถุงมนต์เก็บของพอเป็นพิธีก็พอ ของดีจริงจังเก็บแยกไว้เอง อย่าให้นางรู้”
“รับทราบ ท่านผู้เฒ่าวางใจได้”
หยางฟานส่งเสียงใจตอบลั่วฉางเหอ
ไม่นานนัก เขาก็พุ่งไปถึงหน้าวังหอทำนายเทียนจี