จากนั้นเซียวหลิงก็พลิกมือสักครั้ง แล้วพาหยางฟานบินตรงไปยังอีกวิหารหนึ่งแห่งปราสาทเกาจางทันที
ผ่านไปครึ่งคาวา เหล่าผู้คนทะลุผนึกเบื้องหน้า มาถึงนอกอีกวิหารหนึ่ง
แต่พอมาถึงนอกวิหารหลังนี้ สีหน้าของเซียวหลิงกลับมืดมนลง
ไม่ใช่เพราะอย่างอื่น หากเพราะเวลานี้ยังมีกลุ่มหนึ่งกำลังพยายามฝ่าผนึกของวิหารหลังนี้อยู่
แต่จากท่าทีของกลุ่มคนนั้นดูเหมือนว่าพวกเขาคงไม่เป็นระเบียบนัก
เพราะในตอนนี้
เหล่าคนนั้นกำลังด่าทออยู่ข้างนอกวิหาร
"เกาอะไรกู่อะไรของมัน ตะขอก็คือตะขอ แล้วกู่มันคือของอะไร?"
"ตะขอกับต้นขามันจะไปมีความเกี่ยวข้องอะไรกัน?"
ได้ยินคำพูดนี้ เซียวไป่ฮวาที่อยู่ข้าง ๆ แด่นหน้าขึ้นทั้งใบ
"เชอะ ช่างเป็นพวกสามัญชนจริง ๆ"
จากนั้นกานลู่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ลูบหัวตัวเองอย่างแปลกใจ
"กู่มันไม่ใช่ก้นหรือ?"
"ทำไมเขาบอกว่าเป็นต้นขาล่ะ?"
ได้ยินดังนั้น ลั่วฉางเหอที่อยู่ข้าง ๆ ได้แต่ส่ายหัวอย่างร้อนใจ
"เจ้าก็ช่างไร้ความรู้จริง ๆ"
"กู่ ก็คือต้นขา กู่ หมายถึงต้นขาแท้ ๆ"
"คล้องหัวไว้กับคาน แทงออกไปที่ 'กู่' ที่ถูกแทงไม่ใช่ก้น แต่คือต้นขา"
พูดจบลั่วฉางเหอก็ส่ายหัวต่อเนื่อง
กานลู่ที่อยู่ข้าง ๆ เกิดความไม่พอใจขึ้นทันที
เซียวหลิงจ้องเขาอย่างเด็ดขาด
"ช่างฉลาดซะจริง ว่าไง เจ้าคิดว่ากานลู่ไม่รู้หรือ?"
"อวดฉลาดให้เห็นกันเลยทีเดียว"
ถูกภรรยาของตนว่าดังนั้น ใบหน้าของลั่วฉางเหอก็แดงระเรื่อขึ้นมาชัด ๆ แต่แดงนั้นก็เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา