ผ่านไปครึ่งคำรบ ท้ายที่สุดก็มีศิษย์คนหนึ่งยื่นมือออกมาอย่างสั่นเทา
“ท่านครู……คงเป็นหนึ่งหมู่กระมัง”
ได้ยินดังนั้น ชายผู้นั้นจึงพยักหน้าพอใจ
“อืม ไม่เลว ข้อนี้ตอบได้ถูกต้อง”
“ดี ข้าจะให้พวกเจ้าคิดโจทย์อีกข้อ”
“มีนาแปลงหนึ่ง กว้างสิบสองพื้น ยาวสิบสี่พื้น”
“จงตอบว่าเป็นนาเท่าใด”
เมื่อได้ยินว่าท่านครูของตนออกโจทย์ใหม่ บรรดาศิษย์ทั้งหลายต่างก็เริ่มคิดเลขกันอย่างทุกข์ทรมานทันที
เมื่อมีตัวอย่างจากก่อนหน้า พวกเขาย่อมรู้วิธีคำนวณกันอยู่แล้ว
ไม่ช้าก็มีคนตอบขึ้นมา
“รวมแล้วเป็นหนึ่งร้อยหกสิบแปดพื้น”
ได้ยินดังนั้น ชายผู้นั้นยิ่งพลอยอิ่มใจ
“ถูกต้อง ดูเหมือนครั้งนี้พวกเจ้าคงเข้าใจแล้วกระมัง”
“งั้นข้าจะบอกพวกเจ้า นาแปลงนี้เรียกว่าวิชานาแปลง”
“ก็คือการคำนวณขนาดของแปลงนานั่นเอง”
“เอาจำนวนความกว้างกับความยาวของแปลงคูณกัน ก็จะได้พื้นที่รวมเป็นพื้น”
“แล้วเอาวิธีนับโม้คือสองร้อยสี่สิบพื้นไปหาร ก็จะได้จำนวนโม้”
หยางฟานใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เงียบ ๆ พยักหน้าตาม
พันธุคณิตนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ยากอะไรนัก
ขณะที่หยางฟานกำลังใคร่ครวญอยู่นั้น เสียงลมพัดหวนมา บรรดาศิษย์เบื้องหน้าชายผู้นั้นก็เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงชายผู้นี้เพียงลำพัง
จากนั้นชายผู้นั้นลุกขึ้นยืน หันขึ้นมามองหมู่หยางฟานอย่างช้า ๆ
“ดูเหมือนพวกเจ้าน่าจะเห็นวิธีคำนวณนาแปลงเมื่อครู่แล้ว”
“งั้นตอนนี้ข้าจะถามพวกเจ้า ข้ามีที่ดินสามหมู่”