หยางฟานกลับไปหาจินปู้ฟาน
จินปู้ฟานรีบเดินเข้ามาหาอย่างอบอุ่นใจ
“เป็นอะไรไป ที่ขันทีน้อยนั่นแอบชอบเจ้าหรือ”
หยางฟานอึ้งงัน
“คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร”
จินปู้ฟานถามเสียงเปรี้ยวนิด ๆ
“ข้ามองสายตานางไม่ออกหรือไง”
“ยามที่สาวน้อยนั่นเดินไปข้าง ๆ เพื่อพูดกับเจ้า มือเจ้าเกร็งจนจับชายเสื้อบีบไปบีบมาอยู่”
“ชัดเจนว่ามีใจให้เจ้า ถ้าไม่มีใจ จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร”
หยางฟานขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่กล่าวอะไรเพิ่มเติม
จั๋วอวี่เห็นดังนั้นจิตใจจึงขยับ
จินปู้ฟานกับจั๋วอวี่และพวกพูดคุยเล่นอยู่ชั่วครู่ก็แยกย้ายกันกลับห้องของตน
จากคำของเฉินเค่อ เมื่อพรุ่งนี้เซียนหยกแสนบานจะออกเดินทาง
เมื่อเป็นเช่นนี้ หยางฟานต้องเตรียมตัวล่วงหน้าเสียหน่อย
เขาจัดระเบียบของวิเศษทั้งหมดที่พกติดตัวมาทันที
สิ่งที่เขาพึ่งพาได้มากที่สุดในตอนนี้ยังคงเป็นเครื่องรางวิเศษ
นอกจากเครื่องรางวิเศษที่ได้มาก่อนหน้านี้แล้ว เขายังไปซื้อเพิ่มจากตลาดมืดและตลาดซื้อขายต่าง ๆ อีกจำนวนหนึ่ง
แม้ส่วนใหญ่พลังทำลายจะเรียบ ๆ แต่ในวินาทีวิกฤตก็อาศัยจำนวนมากชนะได้
นอกจากเครื่องรางวิเศษแล้ว เขายังหาเครื่องรางมาอีกมากมาย พลังเรียบง่ายเช่นกัน ชนะที่ปริมาณชุมเหลือเฟือ
ตรวจสอบเม็ดยารักษาบาดแผลทั้งหลายแล้ว เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอันใด หยางฟานจึงคลายใจได้
ไม่รู้คืนนี้เซียนหยกแสนบานจะมาหาเพื่อวางแผนเรื่องอันใดอีก
ส่วนเรื่องนั้น หยางฟานก็ไม่มีความสนใจอันใดจริง ๆ