“ขอรับ”
องครักษ์หลายคนรีบพยักหน้ารับคำสั่ง
หยางฟานรู้ดีว่าการกระทำเช่นนี้ย่อมทำให้คนสงสัยเป็นแน่ แต่เขาก็ไม่มีเวลาคิดมากแล้ว
หากปล่อยให้บรรดาสตรีผู้สนิทชิดชอบกับว่อหลานเหยียนเดินเข้ามาใกล้ เขายิ่งมีโอกาสเปิดเผยร่องรอยง่ายกว่า
เพราะสตรีเหล่านี้สิบคนเก้าคนล้วนเคยมีความรักใคร่ทางกายกับว่อหลานเหยียนมาแล้ว
คนที่อยู่เคียงข้างบนแท่นนอนเช่นนี้ย่อมมองเห็นความผิดปกติได้ง่ายที่สุด หยางฟานจึงต้องระวังเป็นพิเศษ
เขาเลียนแบบรูปลักษณ์และน้ำเสียงของว่อหลานเหยียนได้ แต่เลียนแบบนิสัยและกิริยาของเขาไม่ได้ คนใกล้ชิดจึงจับผิดได้โดยง่าย
ด้วยเหตุนี้หยางฟานจึงสั่งให้ล้อมเต็งทหารไว้ ห้ามผู้ใดเข้าออกโดยพลการ
แม้การนี้จะก่อให้เกิดความสงสัย ก็ยังดีกว่าให้บรรดาสตรีเหล่านั้นมองเห็นรอยตำหนิเสีย
เมื่อถึงเช่นนั้น หยางฟานจึงเงียบสงบอยู่ในเต็งทหารและรอคอยเฉย ๆ
เพื่อความปลอดภัย เขาได้วางค่ายกลที่แอบซ่อนล้ำลึกไว้รอบเต็งทหาร
วิธีนี้ หากมีผู้ใดพยายามบุกรุกเต็งเข้ามาโดยตรง ก็จะถูกค่ายกลกั้นไว้
จากนั้นหยางฟานจึงเรียกโจวเผิงออกมา
“ผนึกนี้ตัดขาดเสียงได้ และยังกันญาณสำรวจได้ด้วย ญาณจากภายนอกมองเข้ามาไม่ได้”
เช่นนี้ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรในเต็ง ก็ไม่ต้องห่วงว่าคนภายนอกจะได้ยิน
หยางฟานรอคอยอย่างสงบนิ่ง จวบจนมืดค่ำสนิท
มีคนนำข้าวปลาอาหารมาส่ง หยางฟานรับประทานเสร็จในเต็งแล้วจึงโบกมือให้เก็บสิ่งของออกไป
จากนั้นเขาจึงแอบเรียกโจวเผิงเข้ามาอีกครั้ง
โจวเผิงก็นับเป็นผู้บำเพ็ญหนึ่ง การลอบเข้ามาไม่ใช่เรื่องยากอันใด