ได้ยินถ้อยคำนั้น ชราชายโบกมือไปมา
“เรียกว่าผู้อาวุโสอะไรกันเล่า ก็แค่เด็กหนุ่มหัวขวานผ่าซากคนหนึ่ง พุ่งทะยานเข้ามาอย่างมุทะลุ แล้วก็หนีตาละนัวออกไปเช่นเดียวกัน น่าขันจริง ๆ แม้แต่จะแลกของก็ยังไม่ยอม”
“เอาเป็นว่าอย่างนี้ พวกเจ้าเข้ามาถึงที่นี่ได้ คงควรจะรู้กติกาของที่นี่แล้วกระมัง”
“ว่ามา อยากแลกอะไร? ยาอมฤทธิ์? วิชา? หรือไม่ก็อาวุธ?”
พูดจบ ชราชายดีดนิ้วเป็นเพี้ยน สักครู่ใหญ่ เสียงกร๊ากดังขึ้นจากด้านข้าง
ทันใดนั้น ดวงแสงนับสิบพุ่งทะยานออกมา ภายในดวงแสงเหล่านั้น บ้างก็เป็นแผ่นหยกบรรจุวิชา บ้างก็เป็นหีบหยก ที่เหลือล้วนเป็นอาวุธประหลาดแปลกตา
ด้วยดวงแสงกั้นไว้ หยางฟานมองไม่เห็นว่าอาวุธเหล่านั้นอยู่ระดับใด แต่เขาตระหนักได้ชัดเจนว่าสิ่งเหล่านี้มีค่ามหาศาล อย่างน้อยก็ต้องเป็นฝ่าเป่าขึ้นไป
“กติกา? กติกาอะไร?”
เซียวหลิงกวาดสายตามองชราชายเบื้องหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา
ได้ยินเช่นนั้น ชราชายกลับแปลกใจ
“เป็นไปได้ไง เจ้าทั้งที่บุกเข้ามาถึงที่นี่ แท้ที่จริงแม้แต่กติกาของแท่นเทียนจีก็ยังไม่รู้?”
ชราชายส่ายหน้า
“ถ้าเป็นเช่นนั้น พวกเจ้าคนใดก็อย่าฝันจะขึ้นไปพบเทียนชูได้ ยังไงก็ถอยออกไปซะดีกว่า”
ได้ยินดังนั้น หลั่วฉางเหอไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง
“ขออภัยผู้อาวุโส พวกเรามาที่นี่ทั้งทีก็เพื่อเทียนชูจริง ๆ”
“มาเพื่อเทียนชู? เช่นนั้นพวกเจ้ามีสิ่งใดติดตัวมาพิสูจน์ว่ามีสิทธิ์ได้รับเทียนชูหรือ?”
“เจ้าควรเข้าใจดีว่าเทียนชูสิ่งนี้เป็นสิ่งที่สวรรค์วิหารเทพปริศนาของพวกเราสืบทอดไว้คัดเลือกศิษย์ แต่ข้ามองดูแล้ว พวกเจ้าดูเหมือนไม่มีผู้ใดเข้าข่ายข้อกำหนดเลยนี่”