ลั่วฉางเหอมองไปยังไข่มุกปีศาจเลือดเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้ม
ชั่วขณะต่อมา ไข่มุกปีศาจเลือดร่วงลงบนปลายอีกด้านของตาชั่ง ทันใดนั้นตาชั่งที่เอียงอยู่ก็กลับคืนสู่ภาวะสมดุลอีกครั้ง
"อืม น้ำหนักเท่ากันเป๊ะ ดูเหมือนเจ้าจะตั้งใจทำเรื่องนี้สมควรแล้ว"
จากนั้นชายชราก็สะบัดมือ ดวงหัวใจนั้นพุ่งกลับไปยังด้านหลังของตน ส่วนไข่มุกปีศาจเลือดร่วงลงมาตรงหน้าลั่วฉางเหอ
ลั่วฉางเหอคว้าไข่มุกปีศาจเลือดไว้ในมือแน่น แล้วถอนหายใจยาว ราวกับกำลังสัมผัสกับสิ่งใดสักอย่าง
ในเวลาเดียวกัน เซียวหลิงแทบทนไม่ไหวแล้ว
"ลั่วฉางเหอ วันนี้เจ้าต้องให้คำอธิบายที่ฟังขึ้นกับข้า มิฉะนั้นข้าจะไม่ยอมเด็ดขาด"
ได้ยินดังนั้น ลั่วฉางเหอก็ยิ้ม
"ดูสิ รีบอีกแล้ว"
พูดจบเขาก็ส่ายหัวเบา ๆ
ขณะนี้ลั่วฉางเหอแสดงสีหน้าจริงจัง แต่ลั่วฉางเหอที่สุขุมเช่นนี้กลับทำให้เซียวหลิงรู้สึกถึงแรงกดดันเหนือคำบรรยาย
ผ่านการเป็นสามีภรรยามานานเช่นนี้ นางไม่เคยคิดเลยว่าสามีของตนจะเป็นคนที่คาดเดายากเช่นนี้
ในความทรงจำของนาง สามีของนางเป็นคนเรียบง่าย ซื่อตรง
ฟังคำทุกอย่างโดยไม่ขัดใจ แม้จะถูกเหล่าสาวใช้เหยียบย่ำ ก็ไม่กล้าเอ่ยวาจาสักคำ
ตั้งแต่เมื่อใดที่สามีของนางกลายเป็นเช่นนี้กันแน่?
เซียวหลิงพยายามครุ่นคิดอย่างหนัก อยากค้นหาช่วงเวลาที่สามีของนางเปลี่ยนไป
แต่ไม่ว่าจะคิดย้อนไปเพียงใด ชายที่นางนึกออกในสมองกลับล้วนเป็นเพียงชายคู่ชื่นของนางทั้งนั้น
ส่วนสามีของนาง มีเพียงความทรงจำเล็ก ๆ หลงเหลืออยู่ริม ๆ มุมความคิด
สิ่งเดียวที่นางยังจดจำได้ถึงทุกวันนี้ คือชายธรรมดา ๆ เชื่องช้า หน้าตาไม่โดดเด่น ไร้เสน่ห์ใด ๆ ในคืนวันสมรส