งูเหยี่ยวน้ำแข็งลึกพิศวงเขาหมึกงั้นรึ
ได้ยินชื่อนี้ หยางฟานก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ความจริงเขาไม่ค่อยรู้จักงูเหยี่ยวน้ำแข็งลึกพิศวงเขาหมึกสักเท่าไร
ก็เพราะการที่เขาฝ่าฟันขึ้นถึงขั้นสำเร็จแก่นทองนั้นล้วนได้มาจากวิชาร้อยดอก หากปราศจากวิชาร้อยดอก เขาก็คงไม่มีทางยกพลังบำเพ็ญขึ้นถึงขั้นสำเร็จแก่นทองได้ภายในเวลาเพียงเท่านี้
และหลังจากขึ้นถึงขั้นสำเร็จแก่นทองแล้ว เพื่อหลบหนีการตามล่าของวังร้อยดอกและปัญหาอื่น ๆ เขาจึงต้องซ่อนกาย ณ ที่แห่งนี้มาเกือบสิบปี สิ่งมากมายจึงไม่ทันรู้ไม่ทันเห็น
คิดถึงตรงนี้ หยางฟานจึงขมวดคิ้วขึ้น
"โอ๋? เล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ งูเหยี่ยวน้ำแข็งลึกพิศวงเขาหมึกนี่มันสิ่งใดกัน"
ได้ยินดังนั้น ชายตรงหน้าก็เปลี่ยนสีหน้าไปเล็กน้อย
งูเหยี่ยวน้ำแข็งลึกพิศวงเขาหมึกคือเป้าหมายของการเดินทางครั้งนี้ของเขา บัดนี้บรรพชนผู้นี้เอ่ยถามขึ้นมาเสียกะทันหัน หรือว่าท่านกำลังคิดจะเอางูเหยี่ยวน้ำแข็งลึกพิศวงเขาหมึกตัวนี้กระมัง?
คิดถึงตรงนี้ เขารีบหัวเราะขื่น ๆ เสียงหนึ่ง
"ก็ไม่มีอะไรหรอก เพียงงูเหยี่ยวน้ำแข็งลึกพิศวงธรรมดาชนิดหนึ่ง น้ำดีของมันช่วยผู้บำเพ็ญในการบำเพ็ญได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น"
"เพียงเล็กน้อยงั้นรึ?"
ได้ยินเช่นนั้น หยางฟานก็ยิ้มขึ้นมา
ถ้าเป็นแค่ช่วยได้เพียงเล็กน้อยจริง พวกเจ้าจะไม่มีทางใส่ใจถึงเพียงเช่นนี้เป็นแน่
หยางฟานชูมือขึ้นอย่างเยือกเย็น พลังบำเพ็ญของเขาบัดนี้ถึงขั้นกลางแห่งสำเร็จแก่นทอง กดขี่ผู้คนนี้ให้อยู่เช่นง่ายดายยิ่ง
ในเวลาเดียวกัน หยางฟานก็เรียกโจวเผิงออกมาด้วย
"โจวเผิง เจ้าจับตาดูรอบ ๆ ให้ดี อย่าให้ผู้ใดเข้าใกล้โดยพลการ ข้าจะได้สอบสวนเจ้านี่ต่อไป"