“ได้ เจ้าวางใจเถิด ข้าจะลงมือสังหารนางให้ทันที”
ราวกับสะท้อนคำ น้ำเสียงเฒ่าร้ายดังก้องกัมปนาททั่วทั้งสี่ทิศ ในพริบตา ออร่าพลังบนร่างของลั่วฉางเหอก็แปรปรวนขึ้นอีกครั้ง
เซียวหลิงมองภาพตรงหน้าจนตาค้าง ใจหายวูบ
ตั้งแต่เมื่อครู่ ลั่วฉางเหอก็พูดคนเดียวเป็นเพลง บ้างเป็นน้ำเสียงของเขาเอง บ้างกลับกลายเป็นน้ำเสียงเฒ่าที่แหบพร่า
ทั้งสองชัดว่ากำลังลั่นแผนกันอยู่ และจากความหมายในถ้อยคำของลั่วฉางเหอ ดูท่าเขาตั้งใจมอบกายของตนให้หมดสิ้น
คิดได้เช่นนั้น เซียวหลิงก็ร้อนใจถึงหนัก เหล็กวิเศษในมือเหวี่ยงขึ้น ทุบสวนลงมายังลั่วฉางเหออย่างหนักหน่วง มุ่งจะฟันเขาให้ดับสิ้นซากต่อหน้า
แต่ลั่วฉางเหอในยามนี้ก็มิใช่ผู้ใดจะเล่นงานได้โดยง่าย หมอกดำรอบกายเขาถูกเร่งให้หมุนวนเร็วขึ้น ชั่วอึดใจ หมอกดำนั้นก็พวยพุ่งออกมา รวมร่างกลางอากาศกลายเป็นโครงกระดูกยักษ์สีดำ
“เฮอ เจ้าหนู ใจร้อนอะไรนักหนา”
โครงกระดูกดำนั้นแหวกปากกว้างเอ่ยขึ้น
เมื่อเหล็กวิเศษของเซียวหลิงฟันลงมาถึง โครงกระดูกดำก็พุ่งเข้าปะทะ แทะกัดเหล็กวิเศษนั้นเอาไว้ในชั่วเดียว
บัดซบ! สีหน้าเซียวหลิงเปลี่ยนไปทันที จ้องโครงกระดูกดำเบื้องหน้าด้วยความตื่นตระหนก
ไม่ใช่เพราะอื่น หากเพราะในขณะนี้โครงกระดูกนั้นกัดกุมเหล็กวิเศษในมือนางไว้แน่นหนา ท่าทีไม่มีวันคลายออก
“เจ้าหนู อาวุธนี้ขอให้เป็นของข้าเถิด เจ้าไม่อาจบังคับสิ่งนี้ได้อยู่แล้ว”
โครงกระดูกดำเม้มขากรรไกร พยายามดูดเหล็กวิเศษเข้าสู่ร่างตน