แต่พอดีในขณะนั้นเอง ลั่วฉางเหอก็เข้าฉุดรัดนางเอาไว้แน่น
“เฮ้ย สาวต่ำต้อย ข้ายังอยู่ตรงนี้ต่างหาก เจ้ารีบอะไรนัก”
เขาพุ่งเข้าปะทะทันที แทงสังหารไปพร้อมกับยั่วโมโหเซียวหลิงไปด้วย
“เฮ้ย เจ้าสาวต่ำต้อย เมื่อก่อนข้าเคยอดทนต่อเจ้าเสมอมา แม้แต่เมื่อเจ้าคลอดลูกคนอื่น ข้าก็ยังแกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอด”
“แต่เจ้ากลับไม่ควรทำสิ่งใดที่สุดเท่ากับการรับชู้ของเจ้าเป็นศิษย์”
“เจ้าคิดว่าทุกครั้งที่เจ้าอ้างเรื่องสั่งสอนศิษย์ แล้วลอบทำความน่าขยะแขยงในห้องลับนั้น ข้าจะไม่รู้หรือ”
ลั่วฉางเหอเต็มไปด้วยความแค้นเคืองถึงที่สุด
เมื่อได้ยินถ้อยคำของลั่วฉางเหอ ใบหน้าของเซียวหลิงเปลี่ยนสีทันที
“ว่าไงนะ เจ้ารู้เรื่องที่ข้ากับกานลู่ทำกันในห้องลับงั้นหรือ”
“เฮ้ย เจ้าคิดจริงหรือว่าข้าไม่รู้”
“ไม่ใช่แค่กานลู่ด้วยซ้ำ คราวนั้นเจ้าแม้นำชายทั้งเจ็ดแปดคนเข้าไปในห้องลับพร้อมกัน อึดอ้อมกันจนเกือบเดือนเต็ม คิดว่าข้าเป็นคนโง่หรือไง”
“ข้าบอกเจ้าไว้ ทุกสิ่งที่เจ้าทำลงไปข้ารู้หมดเปลือก อย่าคิดว่าปิดบังข้าได้”
ลั่วฉางเหอบีบกำหนัดไว้แน่น ครู่หนึ่งผ่านไป แผ่นหยกบรรจุวิชาหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา
“เฮ้ย ภายในแผ่นหยกนี้บันทึกทุกสิ่งที่พวกเจ้าทำกันในนั้นเอาไว้ทั้งหมด”
“เพียงข้าโยนแผ่นหยกนี้ออกไปนอกเทียนจี คนอื่นจะเห็นภาพทั้งหมดในทันที”
“หากมีผู้ใดบันทึกเหตุการณ์ภายในด้วยแผ่นหยกของตนแล้วแพร่ไปทั่วบริเวณ เจ้าจะไปหน้าไหนเพื่อปกครองวังร้อยดอกต่อไป”
ว่าแล้วลั่วฉางเหอก็ยกแผ่นหยกขึ้นพร้อมจะโยนออกไป