เสียงลากยาวดังขึ้น
ประตูไม้สีชาดกว้างใหญ่ถูกเปิดออก
จากนั้นชายวัยกลางคนที่ดูท่าเป็นผู้ดูแลก็ก้าวเดินออกมา
เบื้องหลังชายกลางคนนั้นยังมีบ่าวรับใช้สองคนตามออกมา แต่ละคนถือกระจาดใบใหญ่ในมือ
ในกระจาดเต็มไปด้วยขนมปังนึ่งสีขาวนวล ขนมปังเพิ่งนึ่งสุกส่งความร้อนซ่านออกมา กลิ่นหอมชวนรับประทานลอยกระจายไปทั่วบริเวณ
เมื่อเห็นดังนั้น ฝูงขอทานที่ซุ่มรออยู่แถวประตูใหญ่มานานก็พากันวิ่งเข้ามาล้อมรอบ แย่งกันเบียดเสียดเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต
แต่พอมาถึงไม่ไกลนักหน้าคฤหาสน์ พวกมันก็พากันหยุดยืนลง ได้แต่เงยหน้ามองขึ้นไปอย่างเปี่ยมหวัง
เห็นเช่นนั้น ชายกลางคนผู้ดูแลพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง เขาหยิบหนวดเคราของตัวเองเบา ๆ แล้วมองลงมายังผู้คนด้านล่างอย่างยิ้มแย้ม
"วันนี้คืองานเลี้ยงวันเกิดของอ๋อง ท่านผู้เป็นใหญ่ทรงพระเมตตา ทรงทราบว่าพวกเจ้าลำบากนัก จึงมีรับสั่งให้ข้ายกขนมปังมาพระราชทาน ยังไม่รีบขอบพระคุณอ๋องเล่า"
"ขอบพระคุณอ๋อง!"
"อ๋องทรงพระเมตตาเช่นนี้ ย่อมทรงพระชนม์ยืนยาวร้อยปี ไม่สิ พันปีตลอดกาล!"
ฝูงขอทานพากันแสดงความจงรักภักดีขึ้นไปข้างบนอย่างระส่ำระสาย
ได้ยินดังนั้น ผู้ดูแลจึงพยักหน้าพอใจ
จากนั้นเขาก็ชี้ไปยังพวกขอทานเหล่านั้น
"ต่อไปจะพระราชทานขนมปังให้ พวกเจ้าห้ามแย่งกัน หากกล้าแย่ง อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ"
"ได้ ได้ พวกเราจะไม่แย่งแน่นอน"
พวกขอทานเช็ดน้ำลายไหลยาวไปด้วย พร้อมเงยหน้ามองขึ้นไปอย่างเปี่ยมหวัง
เห็นดังนั้น ผู้ดูแลจึงปรบมือ
บ่าวรับใช้ทั้งสองเทกระจาดขนมปังจากกระจาดทั้งสองใบโปรยลงมาทันที