เขาเดินตามนางสนมน้อยออกจากที่แห่งนี้ไป
เมื่อนางสนมน้อยจากไปแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของธิดาดอกไม้ร้อยบานก็จางหายไปทีละน้อย
แทนที่ก็คือสีหน้าที่จมอยู่ในการไตร่ตรอง
ครู่ใหญ่นั้น นางเงยมือปรบเบา ๆ
ไม่ช้า นางสนมน้อยหนึ่งก็เดินออกมาจากด้านข้าง
“เจ้าไปเอาผลการสืบหาของเด็กคนนี้มาให้ข้าดูอีกครั้งเดี๋ยวนี้”
นางสนมน้อยไม่กล้าเฉื่อยชา รีบพยักหน้ารับคำสั่ง
อีกด้านหนึ่ง หยางฟานเดินตามเสี่ยวชุ่ยไปยังนอกวิหาร
ระหว่างทาง หยางฟานเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“คราวนี้นางท่านสาวของเจ้าเรียกผู้ช่วยมาทั้งหมดกี่คนกัน”
หยางฟานอยากรู้ยิ่งนักว่าธิดาดอกไม้ร้อยบานเชิญผู้ช่วยมาเพื่อทลายผนึกนี้สักเท่าใด
เสี่ยวชุ่ยแง้มนิ้วนับ แล้วก็ไตร่ตรองทันที
“รวมเจ้าด้วย น่าจะทั้งหมดสี่คน”
“ทั้งหมดสี่คนงั้นรึ”
ใจของหยางฟานขยับ
“ก็แปลว่ารวมนางท่านสาวของเจ้าด้วยคือห้าคน”
“ถูกต้อง”
“คนเพียงห้าคนจะทลายผนึกหนึ่งได้จริงหรือ”
หยางฟานขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย รู้สึกว่าจำนวนคนช่างน้อยนัก
เสี่ยวชุ่ยส่ายหน้า
“เรื่องนั้นเรื่องข้าไม่ทราบ ทั้งหมดเป็นการจัดการของนางท่านสาวของข้า”
“แต่ผนึกนั้นตามที่ข้าทราบ มิได้แข็งแกร่งเป็นพิเศษ”
“เพียงแต่เงื่อนไขในการทลายผนึกนั้นต้องซับซ้อนเสียหน่อยเท่านั้น”
“ท่านขอนไม่ต้องกังวล นางท่านสาวของข้าพูดแล้วเป็นต้องทำตาม ที่เชิญท่านขอนมาช่วย เมื่อสำเร็จแล้วย่อมมีประโยชน์ตอบแทนมากมายแน่นอน”
หยางฟานพยักหน้า
ครู่ใหญ่นั้น เขาเดินตามนักพรตหญิงมาถึงสวนหลังแห่งหนึ่งในมุมของวิหาร