สายตาเขาหันกลับมามองหยางฟาน แต่เมื่อเห็นท่าที่หยางฟานนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ก็ส่ายหัวโดยไม่รู้ตัว
ศิษย์คนนี้ของเขาไร้วรยุทธ์เช่นนี้ ย่อมไม่มีทางสร้างภาพลวงตามหาภัยเช่นนี้ขึ้นมาเองได้
เมื่อคิดเช่นนั้นแล้ว ย่อมเป็นได้ว่าที่แห่งนี้มีมันอยู่แต่เดิม แล้วสิ่งที่สร้างภาพลวงตานั้นซ่อนอยู่ ณ ที่ใดกันแน่?
คิดถึงตรงนี้ เสวี่ยหมิงจึงมองกวาดรอบตัวเป็นวงกว้าง
และในชั่วขณะที่เขากำลังแหงนมองหา นั้นเอง เสวียนหยางได้พุ่งเข้าหาสิ่งของทั้งสามชิ้นแล้ว
ก่อนหน้านี้เหล่าคนเหล่านี้ต่างพากันยุ่งอยู่กับการฆ่าฟัน จึงไม่มีใครทันจับตาดูสิ่งของเหล่านี้ บัดนี้พวกเขาในที่สุดก็มีโอกาสได้เข้าไปแตะต้องมันเสียที
คิดดังนั้น เสวียนหยางจึงรี่เข้าไปทันที แล้วคว้าขวดเคลือบไว้ในมือ
เมื่อเปิดดูและเห็นเม็ดยาชิงหลิงด้านใน เขาต่างดีใจเป็นอย่างยิ่ง
"ชิงหลิงตานงั้นเหรอ! ของวิเศษขนาดนี้เชียวนะ! สวรรค์กำลังช่วยข้าจริง ๆ!"
พูดจบ เสวียนหยางก็ตั้งใจจะเก็บสิ่งของนี้เข้าไปในร่างตน
แต่เพียงชั่วขณะนั้นเอง เขากลับหยุดค้าง ทั้งร่างสั่นเหวี่ยงไม่หยุด
"เกิดอะไรขึ้น?"
เสวี่ยหมิงรีบเข้าไปใกล้ พูดไปพร้อมกับชี้มือฉกขวดเคลือบไปจากมือเขา
"มีพิษ"
เสวียนหยางพูดได้เพียงสองคำ ทั้งร่างก็อ่อนแรงยิ่งกว่าก่อน
เห็นสภาพเช่นนั้น เสวี่ยหมิงรู้ทันทีว่าไม่ดี รีบคว้าเม็ดยาแก้พิษ แต่แล้วกลับพบว่าตนเองทั้งร่างขยับไม่ได้เลย ล้มลงไปกับพื้น
"ก๊อก" เสียงดังขึ้น ขวดเคลือบกลิ้งเป็นวงกลมบนพื้น กลิ้งมาหยุดอยู่เท้าหยางฟาน
ขณะที่หยางฟานผู้กำลังแสร้งโง่เขลาอยู่นั้น ก็ค่อย ๆ ลืมต้องขึ้น