เห็นว่าดักแด้เลือดกำลังจะก่อตัวสำเร็จ หยางฟานตกใจจนใจคอไม่ดี จึงไม่คิดชีวิตจับกระบี่ในมือฟันเข้าใส่เสวี่ยหมิงทันที แต่เขายังประเมินความหนาของดักแด้เลือดนั้นต่ำไป เมื่อกระบี่ฟันลงไปกลับถูกดักแด้เลือดขวางไว้อย่างแน่นหนา
“ไม่มีประโยชน์หรอก ดักแด้เลือดนี้ข้าบำรุงขึ้นจากเลือดแก่นประจำกายของข้าเอง ใช้ครั้งหนึ่งเท่ากับข้าต้องเสียอายุขัยไปสิบกว่าปี”
“ดักแด้เลือดนี้ย่อมรับการโจมตีของผู้บำเพ็ญสำเร็จแก่นทองขั้นต้นแม้กระทั่งขั้นกลางได้สบาย ฝีมือระดับเจ้าน่ะไม่มีทางทะลุผ่านหรอก”
แล้วเขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดเต็มไปด้วยความแค้น
“ภายในไม่กี่ชั่วยาม เจ้าไม่มีทางทำลายดักแด้เลือดนี้ได้ พอข้าออกมาจากข้างในได้ ข้าจะสังหารเจ้าให้เป็นไม่ได้ทั้งเป็นทั้งตาย”
ได้ยินคำสาปเกรี้ยวกราดของเสวี่ยหมิง หยางฟานใจร้ายกาจขึ้นมาทันที ฟันกระบี่ต่อเนื่องออกไปหลายครั้ง แต่คราวนี้ไม่ว่าจะฟันเท่าไรก็ไม่อาจทำอะไรเปลือกเลือดนั้นได้เลย
เห็นดังนั้น หยางฟานจึงหันหน้าไปมองเสวียนหยางที่อยู่ข้าง ๆ
เสวียนหยางในตอนนี้ถูกพิษลงลึกมากจนใกล้ตาย เมื่อเห็นหยางฟานหันมามอง เขารีบส่ายหัวปฏิเสธรัว ๆ
“ข้ากับเจ้าไม่มีความแค้นอะไรกัน เจ้าให้อภัยข้าได้ใช่ไหม?”
“ไม่มีความแค้น?”
หยางฟานสูดหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
“เจ้ารู้มากเกินไป ดังนั้นต้องตาย”
หยางฟานฟันกระบี่ลงไปโดยตรง มุ่งเข้าหาศีรษะของเสวียนหยาง
เสวียนหยางไม่มีเคล็ดวิชาอันหลากหลายเช่นเสวี่ยหมิง จึงถูกฟันขาดศีรษะในทัดเดียว
ต่อจากนั้นหยางฟานยกกระบี่ชี้ตั้งแล้วฟันลงไปอีกหนึ่งที แยกร่างเสวียนหยางออกเป็นสองซีก แม้แต่แก่นทองของเขาก็ถูกฟันแหวกออกด้วย