ในเวลาเดียวกัน หลงชิงโบกมือไล่
"พอแล้ว พวกเจ้าเด็ก ๆ เหล่านี้รีบถอยออกไปเสีย เรื่องไร้สาระที่มาขวางอยู่ตรงนี้"
พอได้ยินดังนั้น หยางฟานกับโจวเผิงและพวกต่างมองหน้ากันเป็นเบิกบาน
เชียนซวีใจกระตุ้นขึ้นมา หากอาศัยหลงชิงขับไล่คนพวกนี้ไปได้ ก็ย่อมดีที่สุด
แต่พอสบสายตากับหยางฟาน หัวใจก็ร่วงทันที
แววตาของหยางฟานเย็นเยียบประดุมดาบ ท่าทีเช่นนี้แม้แต่โอกาสเดียวก็ไม่มีทางเหลือให้เขา
คิดถึงตรงนี้ เชียนซวีหัวเราะแห้ง ๆ
"ช่างเถอะ ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาไป ให้รออยู่ตรงนี้ก็ได้ รอพวกเรามาครบคณะแล้วค่อยว่ากัน"
หลงชิงเลิกคิ้วเมื่อได้ยิน ส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้
"เจ้านี่นัก เอาเข้าจริงเจ้าก็ใจดีเกินเหตุ เราว่าศิษย์พวกนี้ควรถูกส่งออกไปหาวัตถุหายากมาให้พวกเราเสียมากกว่า ไม่ว่ายังไงการบำเพ็ญของพวกเราก็ใช้มากอยู่"
เชียนซวีหัวเราะแห้งรับคำ
ตนเองก็อยากส่งศิษย์พวกนี้ออกไปใช้งาน แต่ตอนนี้พวกเขาไม่ฟังคำสั่งของเขาแล้ว หากทำให้หยางฟานโกรธขึ้นมา คนแรกที่จะลำบากก็คือเขา
ขณะที่เชียนซวีเผลอใจลอย หยางฟานก็ส่งเสียงใจมาถึงเขา
"พอแล้ว เจ้าจงใจคุยกับหลงชิงไปเรื่อย ๆ สอบปลอกข่าวสารให้ได้มากที่สุด รอคนอื่นอีกสักหน่อย"
"หากสถานการณ์เริ่มไม่เข้าท่า ข้าจัดการหลงชิงด้วยตนเองก็ได้"
หยางฟานพูดพลางกำหมัดแน่นอย่างลับ ๆ
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา นอกจากบำเพ็ญเพียรวิชาเพื่อเพิ่มพูนพลังบำเพ็ญแล้ว หยางฟานยังได้ศึกษาวิชาปลอมแปลงรูปพรรณอีกหนึ่งวิชา